Sadece “Yandım anam” diyebilmiş, kahpe pusuda kalbine kurşunu yediğinde.

Daha sonra ölümüne şahit olanlardan dinledim. Kendi “Yandım anam” dediğinde, baba diyecek yavrusu ana rahmine düşeli üç ay olmuştu. Kor kaplamıştı yüreğimi seni morgta gördüğümde. Doymadan gidişine bu bana yapılır mı diye hayıflanmıştım.

O gün bana düşen seni dik gömmekti. Oldu da. Arkandan sadece yokluğuna nasıl alışacağım diyordum. Çok arkadaşım olacaktı senden sonra ama can dostum olur muydu…

» Hikayenin Devamı

Yıl 1999. Ağustos 17, saat 00.00. Yeni bir güne merhaba demiş Türkiye. O saatte yatağına yatan milyonlarca insanın aklından neler geçiyor kim bilir.

Gelecek hakkında düşünülenler, yapılan sayısız planlar, umutlar ile kapanıyor gözler. Neden mi? Uyanıp, bu umutları, bu planları gerçekleştirmeye..

Evet, 8 yaşındayım o gün. Çocuktum başka deyişle. Belki de hiçbir amacım yoktu. Hiçbir düşüncem yoktu hayata dair o yaşımda. O yaşıma kadar yaşadığım Kocaeli Merkez’de bulunan müstakil evim. Bilenler, bilir Çukurbağ.

» Hikayenin Devamı

Yine gözlerim doldu, 17 Ağustos’daki gibi.

Bir babanın, evladı için dünyaları yıkabilecek bir adamın acizliğini, yalvaran gözlerini gördüm.

O adam ki, ailesinin her ferdinin saçının bir teli için bin ah çekmiş, kızının ilk yürüyüşünde kalbi köpürmüştü. O an sanki bütün neşeler onun için yaratılmıştı. Hani, yavrusu hastalanmıştı da sabahları beklemişti başucunda uykusuz. Oğlunu kız arkadaşıyla gördüğünde, görünmez tarafında gurur, görünür tarafında nasihat yollamıştı ona.

» Hikayenin Devamı