Çok içiyorum, çok üşüyorum bu ara. Ağustosta mıyız, aralıkta mı? Akdeniz mevsimi değil artık yaşadığım. Çok güçsüz, çok depresif, çok daha fazla yalanım bu ara. Özlemlerim artmakta denizi izlerken. Işıklarda kaybolurken.

Yalnızım koca şehirde. Başıma bir şey gelse, arayabileceğim kimsem yok. Engel olamıyorum zamana.

Alkol kanıma karışırken biraz daha yok oluyorum yeniden. Kırmızı dünya, kıpkırmızı yapayalnız…

Sabah olacak yine. Saatin altısında çalacak saatim. Belki çalmadan uyanacağım yine. Sonra tekrar gözlerimi kapatmak isteyip, yapamayacağım.

Ofis bekler, dosyalar, işler, insanlar, fabrika, kalabalık. Daralıyorum kalabalıkta…