Sanki sabah kalktığında akşam hiç olmayacak gibi gelen bir gün daha bitmişti işte. Biten günle acaba içinde kaç şey bitmişti, bilmiyordu. Ama bitenler dışında dikenler de üremişti içinde.

Açık seçik batıyordu hayat adama. Hayatın her meydan okuyuşunu, ortalarda külhan gezişini ve aymazlığından rest çekmeyi oyun haline getirişini görüyor, ama bir kez bile içinde bir yerde saklı duran o yiğit sese seslenmeye dahi cesaret edemiyordu.

Aslında bunu düşünmek bile istemiyordu. Ne zaman böylesi bir seslenişe yeltense, kulağına gelen, extreler, faturalar ve taksitler hatta standartlardan örülü bir kuşatma bildirisinin yüksek sesini duyuyor ve hemen vazgeçiyordu.

» Hikayenin Devamı

Bundan bir yıl önce yine sataja giderken tıp fakültesine yaklaşık 10 dakika geç kaldım. Hemen ameliyathane formalarımı giyip, ameliyathanenin yolunu tuttum. Öğrencinin geç kalmasına tahmmülü yoktur bizim üniversite hocalarımızın. Bu yüzden elimizden geldiği kadar tam vaktinde gitmeye çalışırız.

Amelitahaneye giderken kolidorda Sibel Hanım’la kaşılaşıyorum. Hemen sarı saçlarına ve mavi gözlerine iltifatlarla beraber bir de “Merhaba” çakıyorum. Bana “Zeliha Hanım ile görüş, seni bekliyor” deyor. İşin ciddyetini fartkettim ve hocamın odasına doğru yol aldım.

» Hikayenin Devamı