Aklının duvarlarında biriken nem gibiydi bu suçluluk. Ne zaman ona ihanet etse dönüşte, karısının koynuna sokulduğu zaman, kendini sokulmak zorunda hissettiği zaman, onunla daha da istekle sevişmeye çabalıyor ve bu karısını mutlu ediyorsa, bu duyguyla içini onarıyor gibiydi. Kendine bile çok doğru gelmiyordu ama gene de bu nem, bu rutubetin onu çürütmesine izin vermemek adına, o başka kadınlara savrulmayı da engelleyemiyordu.

Öyle ya, en az eve gelmeden önce yattığı fahişe kadar zevk almasa da, benzeri bir zevki karısına da tattırmalıydı. Ne çok seviyordu onu. Karısını okşarken gözlerindeki masumiyete baktı. Suçlu hissetse de sonuçta, karısına aslında ihanet etmiyor, ama tensel bazı heveslerini geçiştiriyordu.

» Hikayenin Devamı