Öyle anlarım olur ki, resmen küfrederim teknoloji denen her türlü aygıta. Bizi bu hayatttan soyutlayan aletlerden.

İlk kez televizyon çaldı hayatımızın önemli zamanlarını. Akşam olup ev halkı toplanmış, günün stresini atacaksın, eşinle, çocuğunla ya da bir dostunla paylaşacağın iki çift muhabbetin olacak ama araya bir flim ya da dizi girer, çalar seni dostundan ya da o anda yanında bulunan herhangibirini.

» Hikayenin Devamı

Başı belliydi de sonu yoktu bizim hikayemizin. Rüzgar ne yöne esecek ve biz yelkenleri ne yöne çevireceğiz? Bunu bile düşünmeden koyulduk bu yola.

Çok kısa zamanda büyük sevdaları sığdırdık yüreğimize. Değerlerin fazlasını verdik, doğru muydu bu yaptığımız bilinmez. Ama ”Hayatımın Özeli” diye seçiverdim seni bir anda.

İlk karşıma çıktığın günleri hatırlıyorum. Yıllardır ben seni, sen beni aramış gibiydik de dile getiremezdik bunu.

» Hikayenin Devamı

Geçenlerde bir arkadaşımla yemeğe gittik. Bana çok güzel bir anısını anlattı. Aşkın insanlara neler yaptırdığını görüp gülümsedim. İşte kırık bir aşk hikayesi.

Herkesin yarım kalmış bir aşk hikayesi vardır. Benim öyle bir anım var ki, belki hiçbirinizin yaşamadığı veya bazılarınızın yaşayabileceği bir aşk hikayesi. İşte benim hikayem. Birbirine hiç açılamamış iki küçük çocuğun yüreklerindeki kocaman sevgi.

Yıl 1989′da Burdur’da yaşandı her şey.

» Hikayenin Devamı

Bence hayatımda yaptığım en büyük hata kendi yanımda olmaktansa başkalarının yanında olmayı tercih etmem. Bunu İstanbul’da yalnız kaldığımda, özlediğimde, özlendiğimde, vurduğumda, kırdığımda ve kırıldığımda müthiş anladım.

Sonra, yavaş yavaş kendi yanıma doğru ilerlediğimde duyduğum ilk cümle “Sevgi dilendim vermedin” oldu. Ardından “Sen zaten kimseyi takmazsın, kimseyi tanımazsın, bencilsin“e kadar uzanan sözleri duydum.

Şimdi anlıyorum ki, aslında ben onların yanında olduğum süreçte onlar da benim yanımda olduklarını sansalar da, biz asla yanyana olmamışız, olamamışız.

» Hikayenin Devamı

Yorgun bir şehir. Aslında yorgun bir şehir diye bir şey yok. Yorgun insanlar var, bu şehirde yaşayan. Ben de onlardan biriyim. Bedenim yorgun, beynim yorgun, gönlüm yorgun.

Sıkıldım artık insanlardan. Buradan. Her döndüğüm köşe başından. Bana her sabah selam veren simitçiden ve her akşam geçerken bana bakan o yaşlı adamdan. Kimse bende bir başkasını aramamalı artık. Ben o adamın torunu değilim. Ne de o benim dedem olabilir.

Sıkıldım insanlardan artık. Benim bedenime umarsızca, alkol kokusuyla dokunulmasından. Belki güzel bir söz duyarım sevdasıyla geçirdiğim saatlerden, günlerden hatta yıllardan. Üstelik hiçbir şey duymamaktan.

» Hikayenin Devamı