Adam gözünün ucuyla etrafındakilere baktı, herkes durmuş onu seyrediyordu.

-”Ne bakıyorsunuz lan!” dedi.

Karşısında saldırabileceği tek bir hedef olmadığını anlayınca tepki vermekten vazgeçti. Elleri acımaya başlamıştı artık. Şuursuzluğu ile yaptığı hareketin anlamsızlığını farketti ve kullanabileceği bir şeyler bulabilmek için etrafına bakmaya başladı…

» Hikayenin Devamı

Anlattım seni alelacele kelimelerle. Yarım yamalak, hiçbiri seni tarif edemeyecek kadar sıradan cümlelerle anlattım.

Kızma, kimsenin haberi yok. Hala teninin sıcaklığını, gözlerinin ne renk olduğunu bilmiyor kimse. Boş duvarlara anlattım seni. Senden farklı değillerdi. Sadece gitmediler, onlar da senin gibi soğuktu…

“E anlat be oğlum” dediler, anlattım. Utandım seni anlatırken ama anlattım. Seni sevmek utanç vericiydi, kendime senin için bahaneler buldum. Duvarlar bile güldü.

» Hikayenin Devamı

Yer yer yıkılmış o eski taş duvarın önündeyim yine. Bilirsin hani; deniz tarafında değil de, şu diğer taraftaki, kim bilir kaç yıl önce doğmuş ve artık neredeyse ölmeye yüz tutmuş olan yaşlı incir ağacının toz grisi dallarının uzandığı yerde.

Hala yapraklar var üzerinde, çoğu da yeşil üstelik. Ya da belki karanlıkta bana öyle görünüyordur. Yaprakların yanı sıra, kuşların delik deşik ettiği, iyice kararmış, kurumuş bir iki tane de incir sallanıyor galiba aralarda.

Yavaşça dokunuyorum, ayışığının aydınlattığı gri-mavi, ürkütücü, iskelet kemiklerine benzeyen çıkıntılarla dolu eklemli dallardan birine. Dokunduğum yerin altında yüzlerce yıllık yaşamın yorgun soluğunun dolaştığı, uçuk yeşil renkli bir nabzın atışını duyar gibi oluyorum.

» Hikayenin Devamı