Her şeyin nedeni var aslında. Seni tanımamın da, sana aşık olmamın da. Her şeyin bir nedeni vardı. Ama gidişinin bir nedeni yoktu işte. Beni terketmenin, benimle kurduğun bütün hayallerinden vazgeçip başkasının olmanın.

Belki de sevmemiştin beni benim seni sevdiğim kadar. Kim bilir, ben sadece seviyorsun sanmıştım. Belki de yetmemişti sevgim sana. Ya da fazla gelmişti bu aşk senin küçücük yüreğine. Benim kocaman yüreğimin en büyük parçası sen iken, senin kalbine sığmaz olmuştu benim sevgim.

» Hikayenin Devamı

Terkedilmenin dayanılmaz ağırlığı altında beynim kalbimle savaş halindeyken, belki bir umut, biraz olsun kalbimin acısı hafifler diye başladim yazmaya.

Bir buçuk yıllık bir ilişkiye ”Elveda!” dedirtildim. Kalbim kırık ve inanılmaz bir şekilde acı çekiyorum.

Peki suçlu kim? O mu ben mi?Ya da bu soru gerçekten sorulmalı mı? Beni sevmiyor ve hayatında istemiyor. İşte bu kadar basit.

» Hikayenin Devamı

Hakkaten çok güzeldi. İlk aşkımın kuzenimin olması anormal görünse de, yine de çok güzeldi!

Kuzenim dediğime bakmayın. Uzaktan kuzenler olur ya, işte öyle. Ona açılmadan, 2 senedir ona aşıktım zaten. Yaklaşık 10 sene oldu. Detaylarda yanılıyor olabilirim: )

O, 2 sene önce dediğim zaman gerçekten aşık olduğumu hissettim. Ona açılamadığım için, hep ağladım geceleri.

» Hikayenin Devamı

Bu gece bolca hissettiğim, her hissedişimde de içimde ayaklarımı oynatıcak, yürüyerek bir şehirden diğer şehre götürecek enerjiyi tattığım durum bu.

Çok çılgınca mıdır? Yoksa gerekli mi?

Bir şehirden başka bir yaşama, dünyaya adım atmak, birileri için bir şeyler feda etmek ya da karşılıklı feda edilenleri yok saymak…

Daha yazının şu kısmında bir belirsizlik hissettim. Ama çokca hissettiğim belirsiz duruma nispet yaparcasına gitmek istiyorum. Acaba diyince akla gelicek soruları düşünmeden onları hissetmeden gitmek çok gözü kara mıdır?

E anlattım… Bu kadar… Yolculuk gerekli…