Birbirinden hiç kopamayan, kızgınlıkları kumlara yazıp, iyilikleri kayalara monte eden iki dost. Şiirlerde, hikayelerde olduğu gibi gerçek iki dost.

Birkaç gün önceydi yanıma gelişi, hamileydi, mutluydu, ikizlerimiz olacaktı aldığım en iyi haberdi bu. Sevincini sevincim bildim, sarıldım, öptüm, gözyaşı döktüm.

“Teyze olacağım Canom teyze” deyip sarıvermişti kollarım boynunu. ”Ee neyin var senin” deyip soruvermiştin yine o anlamsız soruyu bana. Duymaktan en çok nefret ettiğim soru.

» Hikayenin Devamı

Sevdim, sadece sevmekle kalmadım, aşık da oldum. Aynı işyerinde, farklı departmanlarda çalışıyorduk. 2007′nin başlarından beri onu takip ediyordum fakat bir türlü açılamıyordum.

Önce onu tanımak istiyordum, uzaktan tanımak. Yıl içinde birlikte çalıştığımız birkaç gün oldu. Fakat uzun süreli birlikte çalıştığımız Kasım ayındaki projeyle onu daha iyi tanıma şansım oldu. İşte aşkımı dizginleyemez hale geldiğim zaman 2007′nin sonuydu.

Kendimi tutamıyordum. Her gün ona mailler atıyor. İlgilendiğimi hissetmesini istiyordum. Bir gün ona gerçeği yani ona aşık olduğumu söyleyecektim. Yalnız bir terslik var gibiydi. Bazen maillerimi cevapsız bırakıyor, kaçıyor gibi davranıyordu.

» Hikayenin Devamı

2 ya da 3 yıl kadar önce bir mail geldi. “Sayfanın sonuna bakmayın“, “Soruları atlamayın” gibi uyarılar içeren bir testti.

Yönergeleri takip ettim, en son sesli bir şekilde alet-edevat ismi ve renk adı söylememi, ardından da bunu yazmamı ve daha sonra sayfanın sonuna bakmamı istiyordu.

Hemen atladım “Kırmızı Çekiç“, sayfanın sonuna baktım. Açıklama yazıyor

“Eğer cevabınız “Kırmızı çekiç”se dünyadaki %97lik normal gruba giriyorsunuz”.

» Hikayenin Devamı