“Merhaba” diyerek başladım söze. Sanki içimde biriken acılar fışkırmaya hazır bugün. Oysa yine İstanbul’da boğucu, sıcak, puslu, sıkıcı, kasvetli bir hava. Bugün 23 Temmuz 2008.

Sorunlar hız kesmeden ardı ardına devam ediyor. İsyan mümkün değil bu ruhta ama bazen içine kapandıkça biriken hislerin dışa vurulması gerek. Ama bunu insanlarla paylaşınca koz olarak kullanır çogu.

İşte böyle bir anda arama motoruna “huzur istiyorum” yazdım. Sonuçlar arasında bir yazı dikkatimi çekti; Sayın Gelmezoldun‘un yazısı “Huzur istiyorum, sadece huzur” beni adeta mıknatıs gibi çekti ve diyor ki;
» Hikayenin Devamı

Senelerdir eve gelir gelmez açıyorum, beni dünyadan “koparan” aygıtı. “Bağlan” komutuna riayet ettiğin halde “kopmak” ne acıklı bir durumdur oysa.

Ne büyük özgürlükler veriyor sanal dünya insana. “Hadi, hadi!” diye nasıl da yüreklendiriyor. İnsan ne de güzel aşabiliyor haddini!

Kanlı, canlı hayatlarımızda tatmin olamamış egolarımız, nasıl da alenen, utanmadan tatmin edebiliyor kendini sanal dünyada. Hiç bilmediğimiz, tanımadığımız insanların yazılarımıza, şiirlerimize, yorumlarımıza vermiş olduğu (+) larla, gerçekte sahip olduğumuz (-) lerin üstünü ne de rahat örtüyoruz buralarda.

» Hikayenin Devamı

Teknolojileri epey gelişmiş, çoluğu çocuğu bile hobi olarak televizyon tamir eder olmuş bir toplumun, Dünya’nın geçirdiği felaketler sebebiyle, yiyecek sıkıntısı vardır. İnsandan başka bir de köpekler hayatta kalır.

Toplumlar sırf birbirlerini yemek için aralarında savaşırlar. Köpek leşi bazı yerlerde lüks bile sayılır. Böyle acayip enstantaneler. Ha bir de dünya çöl olmuş…

Birkaç çocuk, ilginç, derin bir yapının altından harddisk bulurlar. Geniş bant alışverişi olanlardan. Ha işte ondan, evet o, hayır diğeri be. Götürürler evlerine parçayı, içinde ne var acep diye.

» Hikayenin Devamı

Aylardır maça gitmemiştim. Birden aklıma bize arabayla 15 dakika uzaklıkta olan Yenikent Asaş Sahası aklıma geldi. Evde otur otur nereye kadar. Ankaraspor maçına gitmeye karar verdim.

Ama tek maç izlenmez ki. Kendi kendime konuşacak da değilim. Hemen 8.kat komşumuz ”Çıkar arkadaşım Cemal”i aradım.

Cemal bas gitarist. ”Elemanı kap gel” dedim. O da heyecanlandı, konsere mi gidiyoruz, ne sandıysa artık. Sonra Barış’ı aradım. Etimesgut’tan aldım onu. Sincan’ın içinden Yenikent yoluna çıktım.

» Hikayenin Devamı

Böyle bir “anlatı” köşesinin olmasına içten içe çok sevindim. Anlatacak çok hikayem, paylaşacak çok şeyim olduğundan değil, nedenini tam olarak bilmesem de içimi coşturdu. Oturup bir şeyler yazmak istedim.

Evimde yalnızım ve “yalnızlık” kavramını düşünüyorum. Bir olgu olarak değil, belki bir yaşam biçimi olarak. Maruz kalınmış ve seçilmiş “yalnızlık”lar üstüne.

Birkaç yıl öncesine kadar yalnızlığımın “tercihe bağlı” olduğuna fazlaca bel bağlamış biriydim. Bunun bir kendini kandırma biçimi olduğunu keşfettiğimden beri kendime acıma seanslarım artıyor.

» Hikayenin Devamı