Yıl 1994. Temmuz ayı. Cumartesi akşamı. Ben ve kardeşim o akşam yemek yiyorduk ve aniden zil çaldı, kapıyı annem açtı.

Kapıda olan kişiler arkadaşlarımdı ve bizi aşağıya çağırıyorlardı. Saat 10.00′na geliyordu. Sofradan kalkar kalkmaz aşağıya indik.

Arkadaşlarımızla her gece korkunç hikayeler anlatırdık. Gece dedim, çünkü sabahlara kadar oturur hikayeler anlatır, oyun oynardık. Her kafadan bir hikaye çıkardı ortaya ama birbirimizi korkutmak için yarış yapardık.

» Hikayenin Devamı

Çocukluğum 90′lar da geçtiği halde hala 80′lerin etkisi sürüyordu. Gazoz kapaklarını, misketleri, meybuzu, leblebi tozunu, He-man’i, Susam Sokağı’nı, mahalle maçlarını, bakkal amcayı unutmak mümkün mü? Peki ya Saklambacı…

Saklambaç dedim de, yaz akşamlarında oynanan bir başkaydı tabi. Mahallenin bütün çocuklarıyla akşam yemeğinden sonra tekrar bir araya gelir ve saklambaç oynardık. O karanlıkta ebe olmak haricinde her şey güzeldi.

Artık o günler çok uzaklarda kaldı. Bana o günleri hatırlatırlar diye bugünün çocuklarına bakıyorum da, içimden o çocuklara büyüklerimin bana dediği gibi “Siz çocukluğunuzu mu yaşadınız” demek geliyor.

Çocukluğum İstanbul’un en güzel semtinde geçti. Eyüp’te…

Özellikle yaz aylarında, sabah kahvaltısından sonra sokağa fırlar, bütün gün onlarca farklı oyun oynar, akşam ezanı okunmaya başlayınca, annelerimizin camdan ismimizi seslenmesi ile eve girerdik.

Eve gitme saatinde içimizden birisi “Akşam ebesiiiiii” diye bağırırdı, biz de ebelenmemek için çil yavrusu gibi evlere dağılırdık. Yakınımda hali hazırda ebelenmek için birisi varsa genelde ben bağırırdım :)