Çocukluğum İstanbul’un en güzel semtinde geçti. Eyüp’te…

Özellikle yaz aylarında, sabah kahvaltısından sonra sokağa fırlar, bütün gün onlarca farklı oyun oynar, akşam ezanı okunmaya başlayınca, annelerimizin camdan ismimizi seslenmesi ile eve girerdik.

Eve gitme saatinde içimizden birisi “Akşam ebesiiiiii” diye bağırırdı, biz de ebelenmemek için çil yavrusu gibi evlere dağılırdık. Yakınımda hali hazırda ebelenmek için birisi varsa genelde ben bağırırdım :)