Sıcacık bir ağustostu. Ankara’da işler yoğun. Zaman geçmez dakikalarla boğuşup duruyorduk. Bu arada tek eglencemizdi MSN’de sohbet etmek, uzaktaki arkadaslara takılmak, kamera açmak, her gün aynı şeyleri konuşmak komik bile olsa özlem gidermekti adı bu yalnızlığın.

Hayatımda kimse yoktu. Tabi ki bu hayatı paylaşabileceğim paylaştıklarım sadece saatlerle sınırlı kalıyorlardı. Bu da düze gelen hayatın dümdüz giden bir parçasıydı bana göre.

Bir dostum var adı Kaan. Ara sıra uğrar ofisime. Yine bir gün geldiginde MSN’i açmış, sohbet etmiş arkadaşları ile.

» Hikayenin Devamı

Çocukluk yıllarım, yani en az 32-33 yıl öncesi. Televizyon Edirne’de çok az kişide var. Tabi biz de yoktu. Arada komşulara gider izlerdik. Oturma odasındaki masanın üzerinde bir televizyon olmasını ne çok hayal etmiştim.

Evimize yakın bir park vardı. Türk filmi olduğu geceler oraya giderdik. Hiç unutmam, annem yanına ayrıca küçük bir kavanozla şeker de alırdı. Orada çayla verilen iki şeker yetmiyordu.

Film başlayınca kimseden çıt çıkmaz, izlerdi parktaki herkes. Herkesin gözü sihirli kutuda. Ve mahallede günlerce yorumu sürerdi.

» Hikayenin Devamı