Can dediklerin bir gün çekip gidecek, cansız kalacaksın. İpe tutunan tek noktan, bir avucun, bir de acıyan yanın olacak. Ama o ipi elbet sen de bırakacaksın.

Herkes değişiyor, sen bile, hayatı olduğu gibi kabul edeceksin. Ya hep canını acıtan yaranla yaşayacaksın ya da kabuk bağlayanı kanatmayacaksın. İyileşmeyen yara yoktur bilesin.

Gün gelecek sabahlara sadece sen yalnızlığınla göz açacaksın. İsyan edeceksin, haykıracaksın, ağlayacaksın ama o ipi bırakmayacaksın. Bırakırsan kabuğu kalkan yaran kapanmayacak ve sen yenileceksin.

» Hikayenin Devamı

Gördüğümden çok göreceğim var şu dünyada. Elimize alır tartarız ya, hani ne kadar ağır olduğunu anlarız ya da hafif. Hoşumuza gider alırız, gitmez bırakırız. İkili düşünürüz her şeyi, olumlu ya da olumsuz.

Ne getirir bize ne de götürür hayat, yaşarız. Hiç durmadan amansız. Yollar vardır; uzunlu kısalı, inişli yokuşlu. Hepsinden geçmişizdir. Bebekliğimizden şu yaşımıza geldik, daha ne yollara gideceğizdir.

Bazen kendimiz çizeriz yolumuzu, hatta yollarımızı. Engeller çıkar karşımıza. ”Yapabilir miyiz? Olabilir mi? Neden olmasın?” diye kafamızda bir sürü soru işaretleri dolaşırız o yollarda.

» Hikayenin Devamı

Bilirsiniz, bizim toplumun örf ve adetlerini. Her daim kafamı karıştırır bu örf-adetler ve ben de her daim sorgularım. Bu adetler bazen öyle bir hale gekliyor ki, istediğin gibi değil, istenildiği gibi bir yaşama sürüklüyor insanı. Doğru veya yanlış örf ve adetlerimiz her daim kutsal sayılıyor.

Şu an insanın olmasından mutluluk duyacağı heyecanlı bir süreçteyim. Tahmininizde yanılmıyorsunuz, tabiki de aşk. Yani şarkıların bir anlamı olduğu ve uykusuz geceler geçirdiğim heyecanlı, güzel ama sancılı ve biraz da yaralayıcı bir süreç. Peki anladık, heyeacanlı ve güzel ama neden sancılı? İşte tam bu noktada tekrar sorguluyorum örf ve adetlerimizi.

» Hikayenin Devamı