Yaklaşık 20 yıl önce Sivas’ın Şarkışla ilçesinin Temecik köyündeyim. Arkadaşlarla derede Şükrü emminin elmalığı civarinda oyun oynuyoruz ama tam olarak ne oynadığımızı hatırlamıyorum.

Efendim geçmiş zaman, yaşlandık artık. Yaş oldu 33. Saçımızın kılları ağardı, kelleştik. Sözü fazla uzatmadan oyuna döneyim. Köyün çocuklarından ben varım, İdris, Cemal, Ali, Hüseyin çocukluk bu ya, dalmışız oyuna sardırıyoruz.

Biraz ileride de Ellez (İlyas) emminin bahçesi var. Adam bağıra bağıra koşarak bir geldi, “Atleti niye parçaladınız” diye avazı çıkdığı kadar bağırıyor. Bizim olaydan haberimiz bile yok. Korkudan çil yavrusu gibi dağıldık. Ne olduğunu anlamadan kendimi Cemal ile arpa tarlasının içine yıldırım hızıyla attık.

» Hikayenin Devamı

Bir insan yaşamadığı eski günleri özler mi? Özlüyor işte.

Güzel bir çarşamba akşamı, hayatın laubaliliği kabul etmediğini her seferinde dile getiren ve naftalin kokulu küçük ve gündemin enine boyuna farklı kişilerce tartışıldığı bir terzi dükkanında, insanları dinleyerek ve kitap okuyorak ölümü bekleyen bir terzi amcanın, nerede dediğimiz o eski günleri kendine has ifadesiyle anlatınca, geçmişe yolculuk edesi geliyor insanın.

Anlatıkça hayata farklı bir bakış açısı kazanıyorum:

» Hikayenin Devamı