Ocak 2008, askerden döneli 3 ay olmuştu. Kendimi sivil hayata adapte etmeye çalışıyordum. İşlerime yoğunlaşmam gerekirken, öyle bir boşluğumda bir güzele vuruldum ki… Hiç bilmeden o aşk ateşine attım kendimi.

Olay, iş görüşme sırasında gerçekleşti. Soğuk ve yakıcı bir kış gecesi, iş için müşteriyi sağlayan erkek arkadaşımla bir cafede o iki bayan’ı bekliyoruz.

Önce biri geliyor, tanışma faslından sonra üç kişi sıcak kahve eşliğinde iş ile ilgili görüşüyor. Ben ise notlar alıyorum.

» Hikayenin Devamı

- Neden almıyorsunuz içeri doktor bey? Eşimin yanında olmak istiyorum

- Olmaz beyefendi maalesef yasak.

- Bir kere elini tutup çıksam

- Sadece camlı bölmeden beş dakika bakmanıza izin verebiliriz. Lütfen daha fazlasını istemeyin.

Eşi daha nişanlıyken demişti

- “Bebeğimiz olursa doğumunda yanımda ol çok korkuyorum” diye.

- “Korkacak ne var canımın içi, tüm dünyada binlerce yıldır milyarlarca anne yaşadı ve yaşıyor bunu” diyerek teskin etmeye çalışıyordu.

» Hikayenin Devamı

İstediği olmuştu işte. Evlenmişti sevdiğiyle. İlk çocuğunu kucağına aldığında on dokuz yaşındaydı Aysel. Anne olmuştu. Güzel bir anne. Kızının adını Sıla koydu. Kızı da onun canı değil miydi? O kadar uysal ve o kadar şirin bir bebekti ki…

Atilla çok seviyordu karısını ve kızını. Beraberlerken mutluydular.

Yıllar geçti ve Sıla büyüdü. Atilla bir işe girdi ve çok para kazanmaya başladı. Her şey çok güzel gidiyordu.

» Hikayenin Devamı

Beş yıllık evliyim. Severek evlendik. Beş yıl içinde bazı problemler yaşadık. Ama en sonuncusu beni çok şaşırttı.

Eşim şu an bir başka bayanla imam nikahı ile evli ve benimle aynı semtte oturuyor. Başka bir ilden alıp gelmiş bayanı. Benim de bu durumlardan haberim olduğunu biliyor. Ama ne benim kapımı kapatıyor ne de diğerinin.

İlk önce konuşmayı denedim. Ne yapacağına karar vermesini söyledim. O da kararını verdiğini, beni sevdiğini söyledi. Ama diğerine de “Şu an git diyemem” diyor. Diğerinin kendiliğinden gitmesini istiyor.

» Hikayenin Devamı

Sadece “Yandım anam” diyebilmiş, kahpe pusuda kalbine kurşunu yediğinde.

Daha sonra ölümüne şahit olanlardan dinledim. Kendi “Yandım anam” dediğinde, baba diyecek yavrusu ana rahmine düşeli üç ay olmuştu. Kor kaplamıştı yüreğimi seni morgta gördüğümde. Doymadan gidişine bu bana yapılır mı diye hayıflanmıştım.

O gün bana düşen seni dik gömmekti. Oldu da. Arkandan sadece yokluğuna nasıl alışacağım diyordum. Çok arkadaşım olacaktı senden sonra ama can dostum olur muydu…

» Hikayenin Devamı