Üniversite ikinci sınıftayım. Ders bölüm başkanımızın ünvanı profesör. Kendisi, sürekli kötü olan vize notlarımızdan yakınırken, boş bir nesil olduğumuzdan, kendimizi geliştirmek için hiç birşey yapmadığımızdan falan bahsetmeye başladı. Bu da benim hassas olduğum bir konudur. Çünkü kendimin ve neslimin kendini geliştirme konusunda genellikle geri durmadığını düşünürüm.

Yoğun bir biçimde bu düşünceler içerisindeyken, hocanın ”4 sene buraya eşeği de bağlasanız o da mezun olur” dediğini duydum. Ne kadar yaram varsa sızlamaya başladı o an.

» Hikayenin Devamı

Vizeler zamanı, saat 10.30. Otobüs (hat6) bekliyorum. Sınav 12.00′de ve otobüs en kötü ihtimalle 1 saatte okula ulaşır. Hesaplarıma göre yine en kötü ihtimalle 15 dakikada bir otobüs geçer.

Beklemeyi sürdürüyorum. Saat 10.40. Ters istikamete doğru 2 tanesi geçti ama bu tarafa gelen yok. Her şeyi planladım ya, rahatım. Yolun ortasında volta atıyorum. Elimdeki notlara anlamadığım halde bakıyorum.

» Hikayenin Devamı

Efendim, öğrencilik halidir bunalmıştır bir insan ve olmadık işler yapar ya bu hikayede aynen öyle işte.

1 mayıs salı günü akşamı olan sınavıma hiç çalışamadım, çalışamadım ve yine çalışamadım. Sonra kendi kendime gayet mantıklı bir karar aldım ve “Ben bu sınava girmem arkadaş” dedim.

Ev arkadaşımın dırdırını da çekmemek için çıktım dışarı öyle salak salak gezdim durdum. Ortaköy’den Mecidiyeköy’e yürüdüm. Aptal gibiydim. Moralim de bozuldu “Ulan sınava da girmedik” diye.

» Hikayenin Devamı