Bir gün hastalanmıştım okula gitmemiştim. İki arkadaşım okul çıkışında bana gelmişlerdi. Arkadaşlarıma birkaç saat burda kalabileceklerini söyledim. Annem ve kardeşim de dışarı çıkmışlardı.

Biz üç kız da evde cin çağırmak istedik. Kağıtlar hazırlandı, harfler yazıldı, sayılar yazıldı. Her şey tamamdı. Fincan da getirdik, bir şeyler söyleyip durduk, tam olarak hatırlayamıyorum.

Daha sonra fincan gerçekten oynamaya başladı. Çok korkmaya başladık. Sonra birden kapı çaldı ama bizim ödümüz patladı. Hemen kağıtları topladık. Kapıyı açmak istemiyordum sonra zil çaldı kim olsa beğenirsiniz, tabi ki annem ve kardeşimmiş :)

Şöyle çevreme bir bakıyorum da, ne kadar çok mutsuz insan var. Evet, mutsuz olmak için de ne kadar çok nedenimiz var değil mi?

Yaşantısındaki her şeyden mutsuz olmak ne kadar kötü. Bir de etraflarına mutsuzluk saçıyorlar. Onlarla geçirilen süre insanın psikolojisini mahfediyor.

Evet mutsuz olmak için çok neden var. Ama mutlu olmak için yok mu? Bir hikaye var bilir misiniz?

Kadın evde temizlik yapmaktadır. İki tane kağıt toplayan çocuk görür. Hava çok soğuktur. Çocukların ayakkabıları eski ve yırtıktır. Çok üşüdükleri her hallerinden bellidir.

» Hikayenin Devamı