 |
|
Yitirme duygusu
Bitmesinin doğru olacağını düşündüğün bir ilişki var ortada. Beynin sürekli emir veriyor. Sonra aradan zaman geçiyor. Olmasını ısrarla istediğin şey oluyor; ilişki bitiyor. Yüzünde bir gülümseme, bir rahatlık, bir huzur…Huzurluyum! Huzurluyum! Hemen arkasından huzursuzluk… Aman Allah’ım. Bu da ne şimdi?
Çirkin ve yaşlı olmak istiyorum
Zor bela yetiştim yine vapura. Az biraz önce çıkıversem olmayacak mı? Ama o zaman da bekliyorum. Tanımadıklarımın yanında beklemek, hiç mi hiç çalışmadığım dersin sözlü sırasını beklemek, yavaş yavaş bana gelişini görmek gibi. Zaten ne zaman çalıştım ki ben sözlülere? İzlenmeyi seviyorum ben sanırım. Sanki hayatın şarkısını bestelemişim de, şimdi de klibini çekiyormuşum gibi. En sona kaldım ya, iskelenin kapandı kapanacak kapısından en son ben geçtim ya, sanki vapurdakilerin hepsinin gözü üzerimde.
Yalvarıyorum izin ver bana
Yalvarıyorum izin ver unutayım seni. İzin ver, kurtulayım bu acıdan. Hatta izin ver nefret edeyim senden. Bilirsin kimseye yalvarmam ben. Ama sana ne dilim söz söyler, ne de yüreğim. Yok oluyorum, tükeniyorum, farkında değilsin. Seninle olmayacağını biliyorum ama sensiz nefes alamıyorum.
Sağ avucumdaki meleğim
Yine etrafta melekler dolaşıyor! Bir tanesi bana değdi bak. Nasıl mı anladım? Küsmüş işte, omuz silkiyor giderken. Yetişemedim. Kırgın biraz! Ağlıyor… Gözyaşlarına değdin mi hiç meleklerin? İnci tanesi gibi parlak, asit kadar yakıcı! Etrafta ayrılıklar var bugün. Arabanın egzozundan çıkan kötü hava kadar iğrenç! Siyah büyük toz bulutları misali…
Şimdi hiç kimsenim
Yalnız bıraktın beni. Hani söz vermiştin, hiç yalnız bırakmayacaktın beni. Hani her şeyindim. Peki, neden şimdi cenaze töreninde bile bir yabancı gibi duruyorum. Bir yabancı gibi gidişini izliyorum. Yaklaşıp seni son bir kere göremiyor kahroluyorum. Hastaneye gidişine kadar, o sabaha kadar senin her şeyindim. Komaya girdiğini öğrendiğimde günlerden çarşambaydı, bilmiyorum ya da zıkkım şimdi ne önemi var ki. Nasıl gelmiştim o hastaneye, nasıl öğrenmiştim birdenbire işyerinde bayılıp uyanmadığını. Evden çıkarken ki o neşeli halin, beni eğilip öpüşün, sessizce fısıldayarak kulağıma “İşten ararım” deyişin son hatıra bana.
|
|
Loading ...
