Gözlerini hafifçe aralayıp tekrar kapattı.

- “Gün aydın mı?” diye yine aynı soruyu sordu.

Hep aynı ciddiyetle sorardı bu soruyu ve garip bir şekilde bunu sadece bana sorduğunu fark etmiştim ilerleyen zamanlarda.

“Evet, gün aydın” demezsem sonsuza kadar uyuyacakmış gibi davranırdı. Uykuya olan aşkını bildiğimden en soğuk, kapalı kış günlerinde bile “Evet” diye cevaplardım bu soruyu korkumdan.

» Hikayenin Devamı

Çılgın aşıklar gibiydik. Duramazdık yerimizde. Oysa ne masum, ne sessizdik birbirimizi bulmazdan evvel. Aşk açıvermişti dillerimizin kementini.

Aşk oldu diller, diller aşk doldu, hem benim, hem onun. Dilimiz başka şeye dönmez olmuştu gayri. Aşk için dökülür olmuştu kelimeler,harfler… Oysa dillerimiz aşk nedir bilmezdi, dudaklarımız da…

» Hikayenin Devamı