Dört yıllık üniversite mezunuyum. Her zaman içimde kalan bir olayı sizinle paylaşmak istedim. Neden üniversiteye gelen insanları anlamak çok güç olmuştur? Sonuçta dört belki daha fazla yıllar aynı sıralarda dirsek çürüttüğümüz insanlar neden hep uzak kalmışlardır sosyallikten?

Belki benim hüsnü kuruntum olabilir; ama ben isterdim ki en azından sabahları gördüğüm insanların “Günaydın” diyebilmesini…

Acaba bütün üniversitelerde mi bu durum bu şekilde devam etmekte? Yoksa sadece benim fakülteme ait bir durum mu bu?

» Hikayenin Devamı

Hani bazen gitmek istersin, her şeyi öylece ardında bırakıp… Ama gitmek mümkün müdür? Peki kalmak niye? Seni oraya bağlayan hiçbir şey olmamasına karşın, kalmana sebep olan ve yollarına barikat kuran şey aslında korkunun ta kendisidir.

Korkular, korkularımız; Hayat boyunca ardımızda bırakıp, kaçamadığımız ve her sonda, her başlangıçta karşımıza dikilen…

O korkuları aslında kendimiz yaratırız ve bir süre sonra da esiri oluruz. Ölüm korkusu, kaybetme korkusu, unutulma korkusu, yalnızlık korkusu vs, vs… Hayat boyu hiç bitmeyen korkular.

» Hikayenin Devamı

Gözlerini hafifçe aralayıp tekrar kapattı.

- “Gün aydın mı?” diye yine aynı soruyu sordu.

Hep aynı ciddiyetle sorardı bu soruyu ve garip bir şekilde bunu sadece bana sorduğunu fark etmiştim ilerleyen zamanlarda.

“Evet, gün aydın” demezsem sonsuza kadar uyuyacakmış gibi davranırdı. Uykuya olan aşkını bildiğimden en soğuk, kapalı kış günlerinde bile “Evet” diye cevaplardım bu soruyu korkumdan.

» Hikayenin Devamı