Akşam oldu. Karanlık ışığı boğarcasına acımasız. Her yer, her şey, her duygu geri dönmemecesine kararmaya başladı sanki. Hiç aydınlanmamacasına.

Ayrılık aşka dair ya, karanlık da güne dair. Aydınlık hep karanlığın içinde, günler karanlığın ta kendisi.

» Hikayenin Devamı

Can dediklerin bir gün çekip gidecek, cansız kalacaksın. İpe tutunan tek noktan, bir avucun, bir de acıyan yanın olacak. Ama o ipi elbet sen de bırakacaksın.

Herkes değişiyor, sen bile, hayatı olduğu gibi kabul edeceksin. Ya hep canını acıtan yaranla yaşayacaksın ya da kabuk bağlayanı kanatmayacaksın. İyileşmeyen yara yoktur bilesin.

Gün gelecek sabahlara sadece sen yalnızlığınla göz açacaksın. İsyan edeceksin, haykıracaksın, ağlayacaksın ama o ipi bırakmayacaksın. Bırakırsan kabuğu kalkan yaran kapanmayacak ve sen yenileceksin.

» Hikayenin Devamı

Küçük beyaz bir taştı. Kar gibi beyaz bir taş. Bu yaz kumsalda buldum onu.

Ağustos sıcağında, dalgaların tembel tembel sahile gidip geldiği bir sırada, karanın denizle birleştiği çizgide, suyun içinde duruyordu.

Zamanla su ve diğer etkenlerin yardımıyla yassılaşarak, adeta kusursuz sayılacak yuvarlak bir forma kavuşmuştu.

Uzunca bir süre masamda tuttum onu. Ara sıra elime alıp dokunduğumda, köpük köpük dalgaların serinliğini hisseder gibi oluyordum.

» Hikayenin Devamı

O benim yeni doğan ayımdı. Şimdi sabah oluyor, gün yeniden doğmaya başlıyor, ay kayboluyor. Evet tekrar gün bitecek, güneş batacak ama ay yeniden o bendeki, o içimdeki anlamıyla var olmayacak.

Çünkü artık yeni doğan ay benim için anlamını yitirdi. Çünkü artık ne benim aya bakacak yüzüm, ne de artık ayın gerçek yüzü yok. Çünkü Güray yok ve bundan sonra da olmayacak…

Yalnızlıkla başbaşa kaldım yine. O benim en vazgeçilmezim oldu artık. Ben onu kimler uğruna bırakmışım ama o beni hala bırakmıyor artık. Öylesine sarmış ki etrafımı kurtulamıyorum ve bundan sonra da kurtulmak istemiyorum. Çünkü yaralarımı saracak olan tek şey yine yalnızlık…

Tarih pek hatırımda değil. Ancak bugün sensiz bir günümdü. Ne kadar öğrenmek istemesem de tarih üstüme geliyor. Bana sensizliğimi haykırıp, olabildiğine yüzüme vuruyor.

Sol yanımdan önce hafif bir sızı kalkıyor ve o sızıyı fırsat bilen sensizlik başlıyor arkasında bir viraneyi hediye bırakmaya. Artık gecelere muhtacım. Her gün ufukta batan aksam güneşi ilk önce cismimin toğrağa yansıyışını alıyor ve karşılığında muhtaç olduğum geceye kavuşturuyor beni.

Küçükken güneşin hiç gitmemesini isterken geceyi bu kadar küstürdüğümü bilmezdim. Ama artık çok iyi biliyorum, hangi gecenin ne kadar uzun olduğunu. Ne kadar zormuş her şey…

» Hikayenin Devamı