Gözlerimi açtığımda yanımda o vardı. Yavaş yavaş soluk alıyor, nefesi yüzüme vuruyordu. Yüzüne baktım, kaşları çekik ve küçük gözleri kapanınca bir çizginin üzerindeki kalın bir başka siyah çizgiyi andırıyordu. Uyurken gülümsüyordu.

Sokuldum. Yüzüne yüzümü değdirmek, ellerini tutabilmek ona sarılabilmek ne güzel. Bu bir gerçek artık o hep benimle olacak. Acılarıma koşacak, ağlasam gözyaşlarımı silecek, bana sonsuz güven veren sesiyle hep benimle bu yollarda yürüyecek.

Bunca şey aklımdan geçerken onun da benim soluğumu hissettiğini fark ediyorum. Bana daha bir sıkı sarılıyor. Beni hiç bırakmayacak gibi. İlk kez böylesine seviliyorum. Garip ama daha önce böyle bir tek annem sevmişti beni.

» Hikayenin Devamı

Hani çetin bir kış ortasında hava birdenbire açar ve güneş pırıldar ya gökyüzünde. Birden içi ısınır insanın. Yaşama sevinci artar. Sanki çocuklaşır ruhlar. Bu doğal olay bile, insana kazanılmış bir armağan gibi gelir birdenbire.

Ben de ruhumda yaşadığım çetin bir kış ortasında tanıdım onu. Kışa direnecek gücüm bile kalmamıştı o sıralar. Direnmekte istemiyordum zaten. Umutsuz ve güçsüzdüm.

İşte o günlerde güneş gibi açıverdi ruhumda. Her yanımı ısıttı. Kışı bile sevdim onu getirdiği için neredeyse. O bir armağandı bana sanki. Sıcacıktı, içtendi, gülünce gözlerinde ormanların en güzel yeşilini görüyordum. Zaten o da hep gülüyordu. Güldükçe de ısıtıyordu.

» Hikayenin Devamı