Benim çocukluğum, diğer çocuklardan hep farklı olmuşdur. Benim yaşlarımdaki çocuklar anne ve babasının yanında olmasına rağmen, ben köyümden bir hayli uzakda İstanbul’da idim.

Köydeki yaşıtlarım çelik çomak oynarken, ben amcamla çalışır, hayatı en iyi okulunda hayat okulunda öğrenirdim. Çalışmadığım günler yani herkesin boş zaman dediği, benim içinse son saniyesine kadar yaşanıcak heycanlı bir film tadında olan zamanlar. En güzel ve değerli zamanlar….

Bu değerli zamanlarda, çoğu zaman çizgi roman okurdum. O gün hemen gazete bayine koştum. Hemen bir Tommiks aldım. Kardeş yayın olan Teksas’ ı da çok okurdum ama hem param az hem de Tommiks’in bir önceki sayısının yarıda kalan heycanını devam ettirmek için bir tommiks almış ama her zaman aldığım gibi bu sefer beyaz gazoz alamamışdım.

» Hikayenin Devamı

Karamela denilen incir ezmeli tatlı vardı, çiklet gibi kağıtlara sarılı. Kağıtın içinde Osmanlı büyüklerinin resimleri vardı.

Ekmeğe yağ sürüp, şeker döküp yerdik, ne tatlıydı bir bilseniz.

İki bisküvi arasına lokum koyardık. Yanında da gazoz varsa dünya senindi.

Şimdi her şey var, ağız tadı yok. Binalar, insalar, kalabalık, hayat karışık. Büyük, küçük kaybolmuş. Ama yine de hayat güzel.