“Yaz yağmurları mıydı yaz aşklarının ömrünü kanıtlayan? Kısa süreli serinlik kalbimde mi, bedenimde mi? Az sonra bitecegini bilsem de, şu an öyle huzurluyum ki yaz aşkım Yağmur’la” diye bir mesaj yazardım eğer yağmur adında, yazın tanıştıgım bir sevgilim olsaydı :)

İşte bak Allah ilham verdi. Az önce yazdım ama eksik olan, sevgili yok?!

Gazoz kapagından hayaller biriktirdim, kibrit çöpü çekmecemde. Kenarlarına taşla vurup, ezmek mi güzel yoksa yepyeni saklamak mı bilemedim ama sevgililerim arasında arkasından en çok yandıgım şeydi ilk pepsi kapağım.

Kibrit çöpü çekmecem yandı bir de :( Çekmece değildi, evdi. Şiir tadında olsun diye öyle dedim ;)

Çocukluğum 90′lar da geçtiği halde hala 80′lerin etkisi sürüyordu. Gazoz kapaklarını, misketleri, meybuzu, leblebi tozunu, He-man’i, Susam Sokağı’nı, mahalle maçlarını, bakkal amcayı unutmak mümkün mü? Peki ya Saklambacı…

Saklambaç dedim de, yaz akşamlarında oynanan bir başkaydı tabi. Mahallenin bütün çocuklarıyla akşam yemeğinden sonra tekrar bir araya gelir ve saklambaç oynardık. O karanlıkta ebe olmak haricinde her şey güzeldi.

Artık o günler çok uzaklarda kaldı. Bana o günleri hatırlatırlar diye bugünün çocuklarına bakıyorum da, içimden o çocuklara büyüklerimin bana dediği gibi “Siz çocukluğunuzu mu yaşadınız” demek geliyor.

Bir çoğumuz gazoz kapağı oynamıştıur herhalde (Her ne kadar kızlar oynamasada). Gazoz kapalarını toplar düzleştirir, mermerden taşlarla düşürmeye çalışırdık. Bütün gazoz kapaklarını kaybedince en yakındaki bakkala gider çöpte, yerlerde gazoz kapakları arardık. Bulunca sanki altın bulmuş gibi sevinir tekrardan oyuna dönerdik. Ne güzelmiş o zamanlar gazoz kapaklarından mutlu olabiliyormuşuz. Şimdi öylemi ne gazozu ne kapağı, arabalar, evler, yatlar mutlu edemiyor artık. Maalesef değişiyoruz…