Tanımsız başlar aşk, adı konmadan. İsimsizliğe yazgılıymış gibi, sessizce… Sözcüklere ihtiyaç duymadan….

Bir bakıştır, bir gülüş. Boşlukta asılı bir balonun uçucu havasıdır, ağır ağır esir alan…

Önceleri herhangi birine duyulan, sıradan şeylerin genel toplamıdır. Zamanın yanıltıcı sürgitinde sinsice koyar hükmünü. Geri dönüşü imkansız gösterecek bir zincire haps eder.

» Hikayenin Devamı

Elimdeki telgrafla öylece kalakalmıştım. Telgrafta yazanları anlayamamıştım. Telefonla bildirmek yerine telgrafla haber almak şaşırtmıştı başlangıçta ve bunu babaannemin gönderdiğini anlayınca şaşkınlığım geçti.

Babaannem beni görmek istiyordu. Yıllardır onu görmemiştim, ara sıra arayıp hatırını sormak istiyordum ama kulakları duymuyordu. Sürekli aynı cümleleri tekrar ediyordu ağlayarak “Serap’ım gel!“.

Dayanamıyordum onun yalvarmasına, gitmek istiyordum yanına ama her seferinde bir şeyler çıkıyor, yanına gidemiyordum.

» Hikayenin Devamı

Her dönemin sözü. Bugün amcalarımız, teyzelerimiz, komşularımız söylüyor. Yarın biz, ertesi gün ise bizim tuhaf dediğimiz çocuklar söyleyecek bu lafı.

Sonunda “azizim” yerine başka bir sesleniş olur belki gün aktıkça, o kadar. Hoş, daha şimdiden biz bile söylemeye başladık ya, o da ayrı bir mesele…

Diyoruz ya işte “Şimdiki çocuklar bir tuhaf azizim” diye. Bir tuhaf olduk bu yüzyılda azizim…

Dün beraberdik onunla. Baktım bu gece de yanımda. Sevinmedim yanımda olduğuna. “Niye gelip duruyorsun ki ikide bir yanıma” dedim, sustu.

Bu kadar da yüzsüz olunmaz ki canım. İstenilmeyen yerde durulmaz ki bu kadar. Bu ne vurdum duymazlıktır anlamadım.

Sadece iki gün olsa neyse, bu bir aydır böyle. Kovaladıkça hoşuna gidiyor sanki, azgın sapıklar gibi. Ne yapmam lazım senden kurtulmam için. Biliyorum, bilyorum hemen başlama o çok bilmiş edalarla ahkam kesmeye. Olmuyor işte, o kadar kolay değil, sen de bilyorsun.

» Hikayenin Devamı

Geçmişte kalan insanlara baktım bugün ya da kalmasını istediğim kişilere. Hepsine ait onlarca resim… Teker teker yaşadım herbirini, ayrı ayrı….

“Gerçek olan hangisiydi?” dedim. “Hangisi seviyordu? Hangi fotoğrafdaki daha yakındı, güzeldi”…

Saçma bir yarışta, jüri üyesi olarak buldum kendimi. İlhan İrem’in bi’ şarkısı vardı ya “Ben değilim” diye,

Hayır ben değilim, ben olamam yanındaki,
Öyle dopdoluyken bugün gözlerim,
Nasılda gülmüşüm şu resimlerdeki gibi

» Hikayenin Devamı