Geçmişte kalan insanlara baktım bugün ya da kalmasını istediğim kişilere. Hepsine ait onlarca resim… Teker teker yaşadım herbirini, ayrı ayrı….

“Gerçek olan hangisiydi?” dedim. “Hangisi seviyordu? Hangi fotoğrafdaki daha yakındı, güzeldi”…

Saçma bir yarışta, jüri üyesi olarak buldum kendimi. İlhan İrem’in bi’ şarkısı vardı ya “Ben değilim” diye,

Hayır ben değilim, ben olamam yanındaki,
Öyle dopdoluyken bugün gözlerim,
Nasılda gülmüşüm şu resimlerdeki gibi

» Hikayenin Devamı

Oldukça sıcak bir sabah, yine her tatil gününde olduğu gibi geç saatlerde uyandım. Uyandığım ev dayımın evi, gece Mersin’e geç ulaşmamın etkisiyle ancak yeni hatırlayabiliyordum.

Dayım işe gitmişti, ilk günün kahvaltısını ben hazırlayacaktım. Geç kalkmanın da oluşturduğu bir etkiyle oldukça açtım, doğruca mutfağa yöneldim. Elimi ekmek kutusuna attım, boştu. Oysa peynir ekmek hayallerim vardı o an.

Doğruca yüzümü yıkayıp, üstümü değiştirdim ve binanın biraz yanındaki fırıncıya girdim. Pide istediğimi belirttim ve boş gördüğüm son sandalyeye oturup beklemeye başladım. Bu sırada içeriye 50-60 yaşlarında bir amca girdi, refleks şeklinde ayağa kalktım, “Buyur amca, otur” dedim; teşekkür etti.

» Hikayenin Devamı

Sigaram elimde ve yine geçmişi düşünüyorum. Ama biliyorum ki, her insan geçmişi ister ama kimse geçmişi getiremez. Oysa ki ne çok istiyordum yalanlı günlere geri dönmeyi.

Hatırlıyor musun!

İlk olarak Anadolu Üniversitesi tiyatro bölümü okuduğunu yazmıştın. Kara camdan ışıldayan harfler ile. Aradan bir hafta sonra öğrenmiştim bunun yalan olduğunu. Gerçeğin Ankara’da askeri bir okulda okuduğun olduğunu. Ve her konuşmamızda bir yalanın gerçekle kavuşuyordu. Seni daha iyi tanımaya başlıyordum.

» Hikayenin Devamı