Ben küçük bir kasabada büyüdüm. Bağlı olduğu ilçesini kıskanan, limon sıkıp kaskatı ve parıl parıl yapılmış saçlarıyla vurgun olduğu kızcağızın evinin önünden her yarım saatte bir motosikletle geçtiğinde sevdiğiyle bir bağ kurduğunu hayal eden gençlerin yaşadığı bir yer. Evlerde motosiklet sesi ayrımında ustalaşmış ürkek genç kız kulakları…

Motosiklet gürültüsü ve kızlarının namusundan şikayetçi olan nemrut anne babalar arasında büyüdüm. Benimkiler öyle olmadı neyse ki.

Pek tazecik, pek yakışıklı, hemen kızlar tarafından aldatılıverecek kadar utangaç ve mahcup iki erkek kardeştik biz annemin gözünden bakıldığında ama alelade kasaba gençlerindendik işte, tek meşguliyeti ve eğlencesi gün kararıncaya kadar sokakta, çorapları ayaklarından çıkmak üzereyken bile top diye taşın peşinden koşabilecek kadar mutlu, toz toprak dumanının altında türlü oyunlar oynamaktan hoşlanan mahallenin çocuklarından…

» Hikayenin Devamı

Her dönemin sözü. Bugün amcalarımız, teyzelerimiz, komşularımız söylüyor. Yarın biz, ertesi gün ise bizim tuhaf dediğimiz çocuklar söyleyecek bu lafı.

Sonunda “azizim” yerine başka bir sesleniş olur belki gün aktıkça, o kadar. Hoş, daha şimdiden biz bile söylemeye başladık ya, o da ayrı bir mesele…

Diyoruz ya işte “Şimdiki çocuklar bir tuhaf azizim” diye. Bir tuhaf olduk bu yüzyılda azizim…

Hayatımızın her bölümünde geleceğe dair şıklar geliyor önümüze. Her alanda farklı bir soru ve doğru olup olmadığından bile emin olmadan kumar oynuyoruz geleceğimiz üzerine.

Hep derler ya, “Geleceğin senin ellerinde” diye. Hayatımda bundan büyük yalan duymadım.

Hayatım seçmek zorunda olduğum şıkların ellerinde. Evet, şıklardan birini seçecek olan benim ama belki de o şıklardan hiçbirini istemiyorum. Çünkü o şıkları ben değil, hayat seçiyor. Ve en acımasız şeyi söylüyor bize; “Seç birini“.

» Hikayenin Devamı

Neden beni bırakıp gittin, tek başıma bıraktın bu berbat hayatta. Evet belki suç bendeydi, seni ihmal ettim, kendimden ittim seni ama bana böylesine ağır bir ceza vermen mi lazımdı?O kadar yalnızım ki sensiz. Hiçbir şeyin tadı yok sen olmayınca. Milyonlarca insanın arasında tek başınayım. Kimse beni anlamaz senin gibi, kimse huzur vermez böylesine.

Nerdesin şimdi, kimin kollarında, kime kucak açmış beklemektesin…

Olayların sebebi benim. Bunların hepsi benim eserim. Yarattıklarıma katlanmak zorundayım ama seni geri istiyorum, affet beni artık.

» Hikayenin Devamı

Saat gecenin ikisi olmuş yine. Bense yorgun yüreğimle son sigaram diyerek yaktığım, aslında biraz sonra yine yakacak olduğum hiç bitmeyen son sigaramıda yakıyorum yine.

Elime, ayağıma dolaşmış, çook uzaklarda kalmış, yitip gitmiş bir sevdanın yakıp bıraktığı küllerin tozu dumanı içinde savrulurken, yorgun yüreğimle ve çürümeye yüz tutmuş beynimle savaş veriyorum geleceğe karşı.

Hangi gelecekse artık. Hiçbir zaman gelmeyeceğini adım gibi bildiğim, ama yine de savaşımın hiç bitmediği gelecek işte.

» Hikayenin Devamı