Efendim, ben düğünlerden nefret ederim. Benim düğünüm olsun istemem. Şöyle 20-30 kişilik, şık bir kokteylim olsun isterim.

Mümkünse hiçbir akrabam gelmesin. Sadece patronumu, yakın arkadaşlarımı falan çağırayım. Elimi sıkarak kutlasınlar, şap şup öpmesinler. Altın maltın da takmasınlar. Zaten kokteyl yarım saattten fazla sürmesin.

Şık, beyaz eldivenli garsonlar beyaz şarap dağıtsınlar (şampanya sevmem). Herkese bu mutlu günümüzde yanımızda oldukları için teşekkür edelim, defolsunlar.

» Hikayenin Devamı

Sensizliğin tokadı yine öyle ağır geldi ki, bu defa kaldıramayacak sandı bedenim bu yükü. ”Sensizliğe alıştım artık, sana ihtiyacım yok artık” derken anladım ki, ben hep kendimi kandırmış durmuşum.

Seni hiç affetmeyecek yüreğim vardı ya hani? O yürek dile gelip neler anlatmak istemiş, ne kadar dert biriktirmiş içinde de benden bile saklanmış.

Sana hep isyan dolu gönderilmemiş, elimde, avucumun içinde, yüreğimin en köşesinde sakladığım mektuplar vardı ya hani, işte belki bu da onlardan birisi.

» Hikayenin Devamı

Meşaleler gelinliğini yaktı mı hiç? En güçsüz anında kelebekler siper oldu mu göğsüne? Acı ciğerlerine yapıştı mı?

Gece keşmekeş! Arsız bir hayvanın dilinden akan salyadan farksız! İç gıcırdatıcı, karanlık hayallerine kadar ulaşıyor.

İnsanlar mahcup, insanlar isteklerinin kırıntılarını caddelerden toplamaya çalışıyor. İstanbul’un gecelerine sinmiş yalnızlık!

» Hikayenin Devamı