Biz Türkler ne garip insanlariz. Hiç tanımadığımız insanlara abi, abla, amca, dayı, teyze, analık, babalık, kardeş, bacı, yenge ve daha buna benzer bir sürü sıfatla hitap eder, onları derhal ailemize katmayı bir marifet biliriz.

Ben de Türkiye’de yetiştim. Yıllarca kendimden büyüklere bu sıfatlardan birçoğunu kullanarak seslendim. Hiçbir zaman aklıma bile gelmeyen bir şey bu tip hitap sözlerinin karşımdaki insanı yaralayıp rencide edebileceği.

Aşağı yukarı 12-13 yıldır Almanya’da yaşıyorum. Burada küçücük çocukların bile bana veya diğer yetişkinlere adıyla hitap etmesi önceleri garibime gitmişti ama alışmışım demek ki.

» Hikayenin Devamı

Karşıdaki sitenin demir parmaklıklarının arasından apartman girişine bakıyorum. Karanlık. Pek bir şey göremiyorum. Apartmanın giriş kapısının ardında, karanlıkta yarım yamalak siluetler görüyorum, bir kişi mi, birkaç kişi mi belli olmuyor.

Köşedeki sokak lambası, apartman kapısının hemen önünde yamuk bir çizgi çizmiş. Mermerin bir tarafı karanlık.

Hemen önümden bir kadın geçiyor. Gözlerim bulanıklaşıyor. Sadece kırmızı çantalı olduğunu görebiliyorum. İş kadını. İyi giyimli sanki. O kadar kısa sürede nasıl farketmişsem.

» Hikayenin Devamı

Her dönemin sözü. Bugün amcalarımız, teyzelerimiz, komşularımız söylüyor. Yarın biz, ertesi gün ise bizim tuhaf dediğimiz çocuklar söyleyecek bu lafı.

Sonunda “azizim” yerine başka bir sesleniş olur belki gün aktıkça, o kadar. Hoş, daha şimdiden biz bile söylemeye başladık ya, o da ayrı bir mesele…

Diyoruz ya işte “Şimdiki çocuklar bir tuhaf azizim” diye. Bir tuhaf olduk bu yüzyılda azizim…

Bu sabah yine şehit haberleriyle uyandık ama bu seferki çok acı, çok. Çoğu daha 20li yaşların başında 13 asker, hain bir pusu…

Ne denebilir ki, aileleri için 13 kınalı kuzu vatan uğruna göklere çıktı melek olarak. Hiçbir şey diyemeyiz, bir gün üzülür, belki bir gün ağlarız. Ateş düştüğü yeri yakar misali 13 şehit haberi yaktı o kuzuların evlerini.

Diyecek başka hiçbir şey yok.

Allah şehitlerimize rahmet eylesin, ailelerine sabırlar versin.

Şehiriçi otobüslerde çok rastlanan bir sahne vardır. Tıkabasa dolu otobüste genç biri oturmaktadır. Otobüse yaşlı bir amca biner, genç görmezlikten gelir. Sonra da biri çıkar:

- Utanmıyor musun yer vermemeye. Saygısız herif!

Mahalle baskısını üzerinde hisseden genç, onlarca kişinin ayıplayıcı bakışları altında kalkar amcaya yer verir.

Bu sahne çok çeşitli kahramanlarla ve değişikliklerle yaşanmıştır ve yaşanmaya devam edecektir. Belki aranızda da vardır. Ama anlatacağım olay biraz farklı.

» Hikayenin Devamı