Senelerdir eve gelir gelmez açıyorum, beni dünyadan “koparan” aygıtı. “Bağlan” komutuna riayet ettiğin halde “kopmak” ne acıklı bir durumdur oysa.

Ne büyük özgürlükler veriyor sanal dünya insana. “Hadi, hadi!” diye nasıl da yüreklendiriyor. İnsan ne de güzel aşabiliyor haddini!

Kanlı, canlı hayatlarımızda tatmin olamamış egolarımız, nasıl da alenen, utanmadan tatmin edebiliyor kendini sanal dünyada. Hiç bilmediğimiz, tanımadığımız insanların yazılarımıza, şiirlerimize, yorumlarımıza vermiş olduğu (+) larla, gerçekte sahip olduğumuz (-) lerin üstünü ne de rahat örtüyoruz buralarda.

» Hikayenin Devamı

Elimdeki telgrafla öylece kalakalmıştım. Telgrafta yazanları anlayamamıştım. Telefonla bildirmek yerine telgrafla haber almak şaşırtmıştı başlangıçta ve bunu babaannemin gönderdiğini anlayınca şaşkınlığım geçti.

Babaannem beni görmek istiyordu. Yıllardır onu görmemiştim, ara sıra arayıp hatırını sormak istiyordum ama kulakları duymuyordu. Sürekli aynı cümleleri tekrar ediyordu ağlayarak “Serap’ım gel!“.

Dayanamıyordum onun yalvarmasına, gitmek istiyordum yanına ama her seferinde bir şeyler çıkıyor, yanına gidemiyordum.

» Hikayenin Devamı

A, a /eı/, A‘s, a‘s. A

a /eı/ or //, an /æn/ or /n/ ſζξβ

- “Evet bunları ben yazmıştım” dedi ve okumaya başladı.

“Vicdan kaynaklı düşünce tomarının denge kalesi, dışarıdan gelen saçma istek ve duyguları dizginler”

İlk on dakika: Hareket edemiyor. Koluna enjekte edilen zehir ya da serum çok yakıyor. Daha önemlisi dar alan. Açlık ya da susuzluktan değil sıkıntıdan ölecek galiba. 6 metreküplük hacimde hareketsiz kaç dakika daha kalabilir?

» Hikayenin Devamı

Geçmişte kalan insanlara baktım bugün ya da kalmasını istediğim kişilere. Hepsine ait onlarca resim… Teker teker yaşadım herbirini, ayrı ayrı….

“Gerçek olan hangisiydi?” dedim. “Hangisi seviyordu? Hangi fotoğrafdaki daha yakındı, güzeldi”…

Saçma bir yarışta, jüri üyesi olarak buldum kendimi. İlhan İrem’in bi’ şarkısı vardı ya “Ben değilim” diye,

Hayır ben değilim, ben olamam yanındaki,
Öyle dopdoluyken bugün gözlerim,
Nasılda gülmüşüm şu resimlerdeki gibi

» Hikayenin Devamı

Nerede olduğunu asla bilmediğim, benden hep uzakta kalmayı seçmiş o duygu; Adı huzur.

Şöyle başımı yastığa koyup, hiçbir düşünce kafamı meşgul etmeksizin uyumamı sağlayacak ya da bir kitabı okurken, bir filmi seyrederken tam da o an orada olmamı…

Oysa en trajik yanı, onu nerede bulabileceğimi ya da daha basitinden yaşamış olduğum anlarda onu tam kalbinden yakalayıp, asla bırakmamak istediğimi biliyorum.

O anların üstüne hiç güneş doğmasa, yüzümdeki gülümsemeyle uyanmasam, hep son düşlerimi anımsayıp, hep o mutlu uykuya dalsam…

» Hikayenin Devamı