Yine Pazar, hava ne kadar güzel. Anlaşılan annem yine erken kalkmış ve odam havalansın diye pencereyi açmış, kuş seslerini duyabiliyorum.

Umarım babam yine “Hadi pikniğe gidelim” diye tutturmaz, hiç sevmiyorum pikniğe gitmeyi.

Abim uyanmış belli, yine son ses müzik dinliyor. Galiba müstakil evde oturmanın en güzel yönü bu olsa gerek? Babam hep, “Senin için bu evi aldık” der bana, sanki alırken bana sormuş gibi.

» Hikayenin Devamı

Üç saatlik bir yolculuk deyip geçmeyin. Neler görebilirsiniz bu kadar kısa gibi görünen bir otobüs yolculuğunda, anlatayım.

Niğde’den zarzor bulunan bir Konya otobüsüyle hareket ettik. Gayet normal gidiyoruz. Araç full konfor. Uydu yayınlı televizyon var falan, bilirsiniz Neoplan otobüsleri.

Fenerbahçe maçının saati gelmek üzere. Hemen benim yan koltuğumdaki yolcu maçı soruyor “İzleyebilicez di mi?” diye muavine. Anlıyorum ki, adam maç hastası. Neyse ki, yarım saat sıkışık da olsa, beraber otursak ta, arkadaki koltuğa geçti sonunda.

» Hikayenin Devamı

Eskiden çocuklar için bir mahalle kavramı vardı. Yani çocuklar evlerinin olduğu çevredeki komşu çocuklarıyla tadından yenmez oyunlar oynarlardı. Şimdi öyle mi ya…

Bir arada olmak, birlikte bir şeyler yapmak adına bir sürü oyun üretirdik. Bunlardan biri de taşlı futbol oyunuydu. Mahalledeki kimsede plastik top yokken tercih edilen bir top oynama şekliydi. Yuvarlak forma yakın bir taş bulunur, karşılıklı kaleler kurulur, başlanırdı futbola.

Toprak sokak aralarında, tozu dumana katarak taşın arkasından koşardık. Bazen tozdan gözgözü görmez, rastgele tekmeleri savururduk, neye, kime denkgelirse : ) Karambolde kimvurduya giderdik çoğu zaman. “Kim vurdu lan bana” diye aranamazdık da çünkü her an gol yiyebilirdik : )

Şimdi hatırlıyorum da, gol atıcaz diye kaç ayakkabı eskitmiştik. Akşama eve döndüğümüzde de ayak parmaklarımız morarırdı da annemiz kızmasın diye çorabımızı çıkarmazdık yatarken : )