Evet efendim, benim de büyük hayallerim oldu. Ben de “Büyüyünce astronot olacağım” demiştim küçükken. Issız bir adaya düşsem nasıl hayatta kalacağımı planladım bin kere. Ve Geleceğe Dönüş‘ü izledikten sonra kendi zaman makinemle tarihi yeniden yazmayı kurdum uykularımda.

Peki ne oldu? Hiç kimse dünyayı kurtarmamı istemedi dostlarım. Etrafımda olağanüstü icatlar yapan, asosyal kaçık mucitler göremedim. Ve ben de dahi bir çocuk değildim.

Bir süre sonra hayallerinize gülerken yakalıyorsunuz kendinizi. Arkadaşınız hakkınızda aşağılayıcı bir şaka yaptığında, tek derdiniz dişinizin kovuğuna sıkışmış et parçasını çıkarmaya çalışmak oluyor.

» Hikayenin Devamı

Ne oldu bize? Anlamadım. Eskidik mi? Duygularımız mı değişti bilmiyorum. Seni çok özlüyorum ama benim olmayan birini özlemeye ne hakkım var, onu da bilmiyorum.

Sen girmeden hayatıma unutmuştum tekrar birini sevmeyi ama yürekten deli gibi, güvenmeyi, bağlanmayı mutlu olmayı unutmuştum.

Başta sevgindi sanırım beni sana çeken, sonra sahiplenmen, düşünmen. Hayatta belki de ilk defa “Seninim, her şeyinle yanındayım” diye hissettiren şeydi.

Mıknatıs gibi çekti bunlar beni. Gittikçe daha çok kapıldım. Sensizliğe katlanamamaya, sensizliği kabul edememeye başladım. Oysa ne kadar yanlışmış şimdi anlıyorum.

» Hikayenin Devamı

Bazen düşünüyorum da, aşkın cazibesine ve ızdırabına yenik düşen bizler neden ondan vazgeçemiyoruz? Neden hayatımıza bir yerden sıvışıp, bizi esir almasına izin veriyoruz?

Bu “çocukluk aşkı”yla başlayıp, yıllar yılı süregelen onlarca hikaye; Aşk hikayeleri… Benim hikayemde 16 yaşımda başlıyor. Tabiki çocukluk aşkımda oldu, hem de 4 sene sevdim şaka maka.. Ama adı üstünde ‘çocukluk’, çocuktuk..

16′ımda da pek büyük sayılmam. Ergenliğin dönüm noktası adeta o yaşlar. Hayatı öğrenmeye başlar ya insan yeni yeni, ondandır bu sinir stresi.

» Hikayenin Devamı

2 ya da 3 yıl kadar önce bir mail geldi. “Sayfanın sonuna bakmayın“, “Soruları atlamayın” gibi uyarılar içeren bir testti.

Yönergeleri takip ettim, en son sesli bir şekilde alet-edevat ismi ve renk adı söylememi, ardından da bunu yazmamı ve daha sonra sayfanın sonuna bakmamı istiyordu.

Hemen atladım “Kırmızı Çekiç“, sayfanın sonuna baktım. Açıklama yazıyor

“Eğer cevabınız “Kırmızı çekiç”se dünyadaki %97lik normal gruba giriyorsunuz”.

» Hikayenin Devamı

Kaldığı yerden devam;

- Nasılsın Meltem? Nasıl gidiyor gönül işlerin?
- Valla içim içimi yiyor Hale. Gitti gideli bir kez aradı. Havadan sudan konuşup kapadı telefonu. Mail filan da göndermedi.
- E canım daha dün bir, bugün iki. Yazacak, arayacaktır elbette. Herkes senin gibi duyguları coşkunun doruğunda yaşamak zorunda mı?
- Ben de senin gibi düşünüp bekliyorum. Ama onu o kadar, o kadar çok özledim ki…
- Tamam be güzelim. Sabırlı ol biraz. Şu güzel duyguyu kendini yıpratmadan yaşa.

Vedalaştık ama içimi bir sıkıntı kapladı bu konuşmadan sonra. Hayal kırıklığı çok çabuk başlamıştı doğrusu. Bu şirin insanı kimsenin üzmesine dayanamıyordum.

Aradan ne kadar geçti bilemiyorum. Bir gün Meltem süklüm püklüm geldi kapıma. Yine ağlıyordu.

» Hikayenin Devamı