Kaldığı yerden devam;

- Nasılsın Meltem? Nasıl gidiyor gönül işlerin?
- Valla içim içimi yiyor Hale. Gitti gideli bir kez aradı. Havadan sudan konuşup kapadı telefonu. Mail filan da göndermedi.
- E canım daha dün bir, bugün iki. Yazacak, arayacaktır elbette. Herkes senin gibi duyguları coşkunun doruğunda yaşamak zorunda mı?
- Ben de senin gibi düşünüp bekliyorum. Ama onu o kadar, o kadar çok özledim ki…
- Tamam be güzelim. Sabırlı ol biraz. Şu güzel duyguyu kendini yıpratmadan yaşa.

Vedalaştık ama içimi bir sıkıntı kapladı bu konuşmadan sonra. Hayal kırıklığı çok çabuk başlamıştı doğrusu. Bu şirin insanı kimsenin üzmesine dayanamıyordum.

Aradan ne kadar geçti bilemiyorum. Bir gün Meltem süklüm püklüm geldi kapıma. Yine ağlıyordu.

» Hikayenin Devamı

Yine kaçtım derslerden. Ömür boyu ders çalışacağımı bilseydim okurdum. Niye öğretmenliğe başladım ki?

Niye olsun, mecburiyetten. Aile, doğduğumuz şehir, ülke ve hayat maalesef bizim seçimimizle olmuyor. Bunlar olmayınca, meslek de bizim istediğimiz meslek olmuyor.

Yol gidiyor, biz yolu takip ediyoruz. Kimileri o yolu jiple geçiyor, kimi uçakla, bizim gibi şansızlar da yürüye yürüye, çıplak ayakla. Oysa ben hala oyun oynamak istiyorum. Hala ip atlamak, hala yerli yersiz ağlamak…

» Hikayenin Devamı

Ne kadar isterdim ”keşke” sözcüğünü hiç kullanmamayı. Ama belki en çok kullandığım sözcüklerden birisi oldu.

İstenmeyen konuk gibi benimle birlikte yaşıyor, gölgem gibi benimle dolaşıyor. Ben ona alışamadım ama o bana iyice alıştı sanırım. Alışmamış olsaydı bırakırdı yakamı. Kimbilir ne kadar rahat ederdim? Ama olmuyor. Yapışık ikiz gibi birlikte yaşayıp gideceğimiz artık kesin gibi.

Hangisininden başlasam ”keşke”lerimi anlatmaya?

» Hikayenin Devamı