Evet efendim, benim de büyük hayallerim oldu. Ben de “Büyüyünce astronot olacağım” demiştim küçükken. Issız bir adaya düşsem nasıl hayatta kalacağımı planladım bin kere. Ve Geleceğe Dönüş‘ü izledikten sonra kendi zaman makinemle tarihi yeniden yazmayı kurdum uykularımda.

Peki ne oldu? Hiç kimse dünyayı kurtarmamı istemedi dostlarım. Etrafımda olağanüstü icatlar yapan, asosyal kaçık mucitler göremedim. Ve ben de dahi bir çocuk değildim.

Bir süre sonra hayallerinize gülerken yakalıyorsunuz kendinizi. Arkadaşınız hakkınızda aşağılayıcı bir şaka yaptığında, tek derdiniz dişinizin kovuğuna sıkışmış et parçasını çıkarmaya çalışmak oluyor.

» Hikayenin Devamı

Yine kaçtım derslerden. Ömür boyu ders çalışacağımı bilseydim okurdum. Niye öğretmenliğe başladım ki?

Niye olsun, mecburiyetten. Aile, doğduğumuz şehir, ülke ve hayat maalesef bizim seçimimizle olmuyor. Bunlar olmayınca, meslek de bizim istediğimiz meslek olmuyor.

Yol gidiyor, biz yolu takip ediyoruz. Kimileri o yolu jiple geçiyor, kimi uçakla, bizim gibi şansızlar da yürüye yürüye, çıplak ayakla. Oysa ben hala oyun oynamak istiyorum. Hala ip atlamak, hala yerli yersiz ağlamak…

» Hikayenin Devamı

Bu aralar kendimle çok fazla baş başa kalmamdan olacak aklıma garip garip sorular geliyor. Neden bu dünyada olduğumu bilmediğimi, amacımın ne olduğunu daha bulamadığımı farkettim.

Burda olmamın kesinlikle bir amacı olmalı ya da yanlış geldim sanırım!

Artık bir yere giderken, biriyle yeni tanıştığımda bunu istiyor muyum diye sormadan duramıyorum. Oraya gitmeli miyim, o insanla görüşmeli miyim?

» Hikayenin Devamı