Ne denilebilir ki. “Elimden tut yoksa düşeceğim“le başlar. El tutulur, göz görülür, sarmal bulmaca başlar. İçe döndükçe sevdirir. Dışa baktıkça acı verir.

Nasıl bir şeydir ki, konuşmak böyle yaralayıcı, böyle kırıcı olabilir. İnsan nasıl sessiz kalmayı tercih eder her şartta, kırılmamak adına. Korkaklık mı bilmiyorum.

Ama yetti. Sanırım bir çok şey aldı götürdü iki taraftan da. Hangisi bu kadar anlamsızlaştı hatırlamıyorum hiç! Hangisinde bu kadar mağlup, kör ve saçma ve aç kaldım hatırlamıyorum.

» Hikayenin Devamı

Hiçbir şey ne sebepsizdir, ne de hikmetsiz! İnsan, ibret penceresinden yaşadıklarına şöyle bir bakmayı deneyince bu sözün doğruluğunu çok iyi anlıyor. Yaşamımızda yer edinen her olayın, her şeyin bir sebebi ve bir getirisi muhakkak vardır!

Umutlarla başladığımız yolculuklar hüsranla son bulunca; “Neden ben, neden bunların hepsi benim başıma gelir” diye düşündüğümüz olmamış mıdır hiç? Yaşadıklarımızın kıyısında köşesinde ‘hayır’ arayıp, ‘şer’den başkasını bulamadığımız olmamış mıdır?

Bulamayız, göremeyiz. Çünkü içimizi yakan ateş, gözlerimize kadar ulaşmıştır! Ne öğretmenlerimiz, ne ailemiz bize şu üç kelimeyi öğretememişler:

» Hikayenin Devamı

Yine güzel bir sabah. Neşe ile kalktım. Saçma sapan şarkılar uyduruyorum kendimce. Melodiler tanıdık sözler farklı. Ne güzel işte, bence, kendimce. Güzel bir düşün ardından, temiz bir tıraş olmuş aynanın karşısındayım. Neşeliyim, belli her halinden, aynadaki simamdan.

Hmm deodorant sıkmayı unuttum koltuk altıma. Şimdi onu da sıkayım. Kolumu tavuk kanat çırparmış gibi defalarca çırptıktan sonra elimdeki deodorandı sıktım koltuk altıma.

Ha ha ha… Çok komik, ne güzel bir gün, deodorant tüpünü sallayıp koltuk altıma sıkacağıma kollarımı salakça sallayıp öylece deodorandı…

Ooff koptum ben. Haa haa haa… Hayat çok güzel.

Dört yıllık üniversite mezunuyum. Her zaman içimde kalan bir olayı sizinle paylaşmak istedim. Neden üniversiteye gelen insanları anlamak çok güç olmuştur? Sonuçta dört belki daha fazla yıllar aynı sıralarda dirsek çürüttüğümüz insanlar neden hep uzak kalmışlardır sosyallikten?

Belki benim hüsnü kuruntum olabilir; ama ben isterdim ki en azından sabahları gördüğüm insanların “Günaydın” diyebilmesini…

Acaba bütün üniversitelerde mi bu durum bu şekilde devam etmekte? Yoksa sadece benim fakülteme ait bir durum mu bu?

» Hikayenin Devamı

Bazen ”Bir şans daha istiyorum. Sadece bir şans!” diye tuttururlar. Hatta küçük çocuklar bile. Bence şunu artık farketmemiz gerekli ki ”İkinci şans” daima yanlışları getirir. Ve üstüne üstlük yaptığınız doğruları da siler.

Tamam, insana bir şans daha verilebilir. Ama ikinci şansı ne siz teklif edin, ne de karşınızdakiler.

İkinci şansa güvenmeyin. Şanslara da güvenmeyin. Bu devirde bile insanlar şansa inanıyorlar. Siz siz olun ”İkinci şans” teklif etmeyin. Ne de size teklif etsinler.

Bence ”İkinci şans”ın getirdiği hiçbir çözüm yoktur ve insanı daima yanlışlara yöneltir.