Yaşamayı bile bilenler; sırsız ve saklı bir aynada ilkin, daha henüz hiçbir şey, henüzden sonraki her şey yani, şeyleşmemişken, yani kendini kendiyle vurabilmeye yakın, kendini sevmeye uzak ve ne varsa insana dair, insan da dahil sevebilenlerdir.

Hayatın nabzını, şakağına namlu gibi dayanmış sorular da yakalayan, cevaplar için boynundan geçmiş, geçebilmiş, bilemediklerinde çocuk, bildiklerinde utangaç, hayata malul bir gerginlikle bakan, iflah olmaz, gözleri hep mülteci, olandır onlar.

» Hikayenin Devamı

Hayat koşulum var benim. Ama koşulu sunan ben değilim. Sunanı ben olmayan bir sunağın içinde ne aradığımı soruyorum kendime.

Kendime soruyorum ama beynim sağırlaşmış, duymuyorum soruyu. Balık hafızasının uzunluğunda geçiyor sorgulamam. Yani kısırdöngü.

Beynim, hani derler ya, dehlizlerde de dehlizleri bulamıyorum. Onlar nerde? Gönlüm kabarık, içim karanlık, kendimi arıyorum.

» Hikayenin Devamı

Ne kadar acılaştı hayatın tadı baba? Sen yoksun, sol yanım yok, her şey daha bir ağırlaştı baba.

“Çok erken, çok taze” diyorlar acıma. Yalan. Üstünden kırk yıl da geçse tükenmeyecek, azalmayacak acım. Farkındayım baba, yokluğunun bana tahmin edemeyeceğim kadar koyduğunun farkındayım.

Sensizliği yaşamak çok zor baba. Hele bir de yaşayacak o kadar güzel günler beklerken bizi. Hayatın zor olduğunu biliyordum ama sensiz çekilmez olduğunu bilmiyordum.

» Hikayenin Devamı

Hayatınızda hiç son noktaya geldiniz mi? Eminim bu soruya içinizden “Tabi ki” diye cevap veriyosunuzdur. Çıldırırsınız ya da ağlarsınız. Bu tür sonuçlar doğurur karamsarlık.

Mesela sağnak bir yağmur yağıyor. Siz sokaktasınız. Şemsiyeniz yok. “Aman bu yağmurdan da illallah” demekle ne geçer elinize?

Su damlalarının haberi mi olur ki? Niye “Ah ne hoş yağmur” demiyosunuz? Evet, bunu da kimse duymaz ama size iyiliği dokunur. Bütün vücudunuzu ısıtır. Bir neşe anında böyle etki yapar size de. Yağmuru nezle olmadan geçirme gücü bulursunuz kendinizde.

Denizin kıyıcığında durdu. Burası tam da kendisi gibiydi. Dökülen molozlar, suyun yüzünde biriken kir, masum ama geldiği yeri unutmuş birkaç parça yosun ve gövdesini suya geren mazotla birlikte, hala dalga olmaya ısrarlı birkaç küçük köpürme.

Ne deniz, denizdi. Ne de kıyı, kıyı. Sanki her şey hiç olmak istememiş ama olmuş gibiydi.

Kentin uğuldayan siyah sesine teslim olmamış ama örselenmiş bir koydu burası. Öyle etrafını çeviren cıvıltılı ağaçlar ve durlanmış bir sessizliği falan da yoktu. Her yeri beton kütükleri ile kaplanmış ve istemeden, ansızın bu kuşatma ile koy haline gelivermişti, ansızın. Ne kadar sürdüğü bile belli değildi, ansızın.

» Hikayenin Devamı