Mezarlığın karşısındaydı evimiz. İki blok, dört kat, ön ve arka bahçeli apartman. İtfaiyenin yukarısı, Perşembe Pazarı’na varmadan. Oyun oynardık Allah’ın günü, toza çamura bulanırdık. Sonra akşam geç kalınca eve, korkardık içeri alınmamaktan.

Okula gitmezden önceleri gazoz kapağı toplardık arka bahçede ”Kutu kutu pense” oynar, aşırdığımız mezar taşı parçalarını öğütüp toz yapardık. Neden mi? İnanın hiç anımsamıyorum.

Televizyonda da illa ki Şirinler’e bakılır tabii. Susam Sokağı başlamış mıydı o zaman, hatırlamıyorum. He-Man vardı. Sonra İskeletor, Orgo, Atılgan… Ama en çok Hayvan Adam’dan korkardık.

» Hikayenin Devamı

Geçenlerde bir arkadaşımla yemeğe gittik. Bana çok güzel bir anısını anlattı. Aşkın insanlara neler yaptırdığını görüp gülümsedim. İşte kırık bir aşk hikayesi.

Herkesin yarım kalmış bir aşk hikayesi vardır. Benim öyle bir anım var ki, belki hiçbirinizin yaşamadığı veya bazılarınızın yaşayabileceği bir aşk hikayesi. İşte benim hikayem. Birbirine hiç açılamamış iki küçük çocuğun yüreklerindeki kocaman sevgi.

Yıl 1989′da Burdur’da yaşandı her şey.

» Hikayenin Devamı

Çocukluğum 90′lar da geçtiği halde hala 80′lerin etkisi sürüyordu. Gazoz kapaklarını, misketleri, meybuzu, leblebi tozunu, He-man’i, Susam Sokağı’nı, mahalle maçlarını, bakkal amcayı unutmak mümkün mü? Peki ya Saklambacı…

Saklambaç dedim de, yaz akşamlarında oynanan bir başkaydı tabi. Mahallenin bütün çocuklarıyla akşam yemeğinden sonra tekrar bir araya gelir ve saklambaç oynardık. O karanlıkta ebe olmak haricinde her şey güzeldi.

Artık o günler çok uzaklarda kaldı. Bana o günleri hatırlatırlar diye bugünün çocuklarına bakıyorum da, içimden o çocuklara büyüklerimin bana dediği gibi “Siz çocukluğunuzu mu yaşadınız” demek geliyor.