Herby‘i ilk okuduğum zamanlarda yüreğim sevgi dolu bir çocuk kalbi gibiydi. O zamanlar Ankara’daydık. Apartmanın kocaman bir arka bahçesi vardı.

İki tane annesiz pisi yavrusu bulmuştum. Onlara apartmanın dışından kömürlüğe inen merdivenin altında bir yuva yapmıştım.

Planım bir iki gün içinde onları eve almaktı. Bu sürede de ben babamı ikna etmeye ugraşıcaktım. Evde bir kutu buldum ve birkaç t-shirt, bir de tüylü bir şey. Kedi oyuncağı olması için. İki tane de çay tabağı (mama kabı)… Bulduğum bu kutudan onlara çok güzel bir kulübe yapmıştım.

» Hikayenin Devamı

Hiçbir şeyin eskisi gibi olmadığı (ki olamaz zaten) bir akşam bir yerin arka sokaklarında yürürken parkedilmiş arabalara baktım. Kimse yoktu sokakta. Hava biraz soğuduğu icindi belki de.

Bu garipti çünkü çok soğuk değildi hava. Sadece gündüz yağmur yağmıştı. Neyse arabalara baktım ve bana ilginç bir şekilde çok huzurlu göründüler. Hatta plakası 35 ABD 12 olan bile ABD’ye rağmen son derece durgun ve umursamazdı.

Kediler kavga ediyordu ama arabalar öylece parkedildikleri yerde duruyolardı. Belki bazılarının bir takım problemleri vardır diye düşündüm.

» Hikayenin Devamı