“Bu gökyüzü altında söylenmemiş söz yok. Yine de yürünecek yollar, binilecek bisikletler, izlenecek gün batımları…”

Kitabı kapattı. Şehrin gün batımındaki soluk silüetine baktı. “İzlenecek gün batımları” okunacak kitaplar, izlenecek filmler, gidilecek yollar, görülecek şehirler var diye düşündü. Daha yaşanacak bir hayat…

Eksik olan neydi? Ağzındaki ve aklındaki pas tadı neden? İçinde bir şeyler aradı. Bir coşku ya da sızı, yok mu?

» Hikayenin Devamı

13 yaşındaydım. Çevremdeki arkadaşlarım sigaraya başlamışlardı. Ben de heves ediyordum ama belli etmiyordum. Olur mu öyle şey deyip onlara karşı çıkıyordum. Çünkü bana mantık olarak ters bir şeydi.

Babam içiyordu ve ne kadar kötü bir şey olduğunu yakından görüyordum. Ama çoçukluk merak duygum gittikçe artıyordu. Zaten sigaraya başlama nedeni bu değil midir birçok insanın.

Bir akşam annem turşu almaya göndermişti. Markete doğru giderken yerde o yanan sigarayı gördüm. Bir kez çekilmiş ve atılmıştı. Artık merak duygum da baya artmıştı ve çevremde kimse yoktu. Ne yaptım sizce? Yavaşça eğildim ve çevreme bakarak sigarayı aldım elime. Sonra sigarayı ağzıma götürdüm ve bir fırt çektim. Bir nefes çekmem ile öksürmeye başlamam bir oldu. Sonra hemen yere attım ve ayağımla defalarca ezdim sigarayı. Paramparça olmuştu artık. İşte o an bir daha sigara içmemeye karar verdim. Ağzım kokmasın diye de aldığım turşunun yarısını yemiştim ama hala o iğrenç kokuyu üzerimde hissediyordum.

O gün bugundür de tek aldığım nefes o nefestir. Başlamamaya da çok kararlıyım. Buradan sigaraya özenerek başlamış olanlara akıllarını başlarına alıp, iyicene düşünmelerini istiyorum. Bırakın şu zıkkımı!