Ahıska Caddesi’nin girişi öyle pek özellikli bir yer sayılmaz. Her iki yanındaki iki okul, tek yönlü caddenin girişinde sizi selamlar.

Sağ tarafta Tevfik Fikret İlköğretim Okulu bulunur. Sabah vakti bahçesinden gelen “Türk’üm, doğruyum, çalışkanım, ilkem…” şeklindeki öğrenci andını duyabilirsiniz.

Çocuk cıvıltılarının karşısında, sol tarafta bir lise yükselir. Oraya bakınca ergenlik yıllarının aşırılıklarını hatırlarsınız ister istemez. Takım elbiseli erkekler ellerinde çantaları, küfürleri sakız gibi çiğneyerek derse giderler. Kızlar da kendi grupları içinde, kim bilir ne dedikodular yaparlar.

» Hikayenin Devamı

Yağmuru severim ben. Damlalarla göz yaşlarımı yarıştırmayı, her seferinde galip gelmenin verdiği sevinci severim. Islanmayı severim, her yağdığında ona koşmayı…

Herkes kaçmaktadır yağmurdan. Herkese inat, ben onu yakalamaya giderim. İnadımdır. İnadımı severim ben. Bazen başıma dert olsa da gururumu severim. Gurur bir hazinedir insana sunulan. Dengesizliğimi severim.

İnkar etmem değişkenliğimi. Acıyı severim ben. Acı çekmek güçlendirir bünyeyi. Acımı yağmurlarla paylaşmayı severim.

» Hikayenin Devamı

Lise 1′deyken kardeşim geldi “Abi hocamız hikaye yazın dedi. Sen yazsana. Yap bi’ kıyak bana” diye. Ben de “Tamam” dedim. 30 dakika sonra 4 sayfalık kısa hikayeyi verdim. Okudu gözlerinde korkuyu gördüm :)Sonra aile ortamına taşındı bu. Peder bey okudu. Başladı küfüre :)

- “Oğlum basımıza psikopat mı kesileceksin. Ne biçim olmuş. Kanım dondu”

O zamandan beri cinayet hikayesi yazma yeteneğim olduğunu düşünüyorum. Fakat bir türlü başlıyamadım. Zaman yok ki.

» Hikayenin Devamı

Bir merdiven var orada. Kapının dışında, sokağa doğru iniyor. Ahşap bir merdiven, gıcır gıcır ötenlerden yürürken üzerinde. “Bir daha düşün, çıkmak istiyor musun” diyenlerden.

Bir cesaret gösterdin, tut ki kapıya yaklaştın ama orada o merdiven duruyor. Bir çift el görüyorum hemen yanı başımda; poyrazı, ayazı yemekten sertleşmiş, buğday renkli bir el. Güvenli…

Uzanıyor bana doğru, cesaretlendiriyor beni. Ama temkinli de, sınırı öğretmek istiyor sanki. Kapıya yaklaş ama bensiz inme o merdivenlerden diyor. Küçüksün daha senin de ellerin sertleşecek, rüzgârı da, ayazı da hissedeceksin ama küçüksün daha izin yok tek başına inmene o merdivenlerden.

» Hikayenin Devamı

Gülen gözleriyle sevgili özlenir. Bitmez istekleri olsa da kardeş özlenir. Mis gibi tarçın kokusuyla anne özlenir. Ama kesinlikle hor görülmemelidir, şehirler de özlenir…

Hem sevgili, hem kardeş, hem de yeri gelince anne olan şehirler özlenir. 8 aycık da kalsan, upuzun 8 yıl da geçirsen, alıştıysan keşmekeşine, havasına hepsinden daha çok özlenir.

Bilemezdim özleyeceğimi. Bir kurşunkalemin ucundaydı benim bu şehre gelme ihtimalim. Boğaza karşı içilen çayların hayalini bile kurmamıştım; umutsuz vaka değildi ama dedim ya yalnızca bir ihtimaldi.

» Hikayenin Devamı