Ne denilebilir ki. “Elimden tut yoksa düşeceğim“le başlar. El tutulur, göz görülür, sarmal bulmaca başlar. İçe döndükçe sevdirir. Dışa baktıkça acı verir.

Nasıl bir şeydir ki, konuşmak böyle yaralayıcı, böyle kırıcı olabilir. İnsan nasıl sessiz kalmayı tercih eder her şartta, kırılmamak adına. Korkaklık mı bilmiyorum.

Ama yetti. Sanırım bir çok şey aldı götürdü iki taraftan da. Hangisi bu kadar anlamsızlaştı hatırlamıyorum hiç! Hangisinde bu kadar mağlup, kör ve saçma ve aç kaldım hatırlamıyorum.

» Hikayenin Devamı

Sadece derinden gelen küçük bir ses olacaktı, bu dünyaya bırakacağı son eser. Yetmiş kiloluk etinin yere çarpması… Poffffff… Sonra sessizlik…

Daima kendinden çok uzak bulmuştu bu düşünceyi. Bir insanın bile bile kendi hayatını sona erdirmesini her zaman saçma, hatta yapılamaz bulmuştu. Peki şimdi…

Bu çatının kenarında otururken, yakasını kaldırdığı montunun yanından geçip, kulağını yalayan rüzgarın kendisi kadar gerçek ve soğuktu intihar…

» Hikayenin Devamı