Yine Pazar, hava ne kadar güzel. Anlaşılan annem yine erken kalkmış ve odam havalansın diye pencereyi açmış, kuş seslerini duyabiliyorum.

Umarım babam yine “Hadi pikniğe gidelim” diye tutturmaz, hiç sevmiyorum pikniğe gitmeyi.

Abim uyanmış belli, yine son ses müzik dinliyor. Galiba müstakil evde oturmanın en güzel yönü bu olsa gerek? Babam hep, “Senin için bu evi aldık” der bana, sanki alırken bana sormuş gibi.

» Hikayenin Devamı

Nem kokusundan ıslanan, soğuk odalar, her biri büyük avluya açılan onlarca kırık kapı ve akşam olduğunda kapının arkasında ağlaşan kadınlarla yaşadım onca senemi.

Kadınlık yapmanın, kocasının koynuna girip vazifesini yapmak olduğunu bilenlerdendim. İlk üzüntülerimi yaşarken öylesine körpecikti ki bedenim, yaşamanın, ayakta kalmanın bedelini yaşarken hayatımdan endişeliydim.

Hayat 1-0 başlamıştı onaltı yaşımda. Güzelliğimin bedelini sakız fabrikasında çalışırken benden büyük bir adama zorla verilerek ödemiştim.

» Hikayenin Devamı

Saat 23:14. Acayip başım ağrıyor. İçtiğim ağrı kesicilerin bir faydasını göremedim. Sen gittiğinden beri telefonumu kapattım. Anladım ki, beni hayata bağlayan senmişsin. Telefon sadece bir araçmış.

Sen gittiğinden beri işlerim çok kötü gidiyor. Alacaklılardan başka arayan yok zaten. ADSL ücretimi yatırabilirsem ve yanımda sigaram varsa benden bahtiyarı yok bu dünya da.

Artık mutluluklarım tamamen basite indirgenmiş. Benim gibi onlar da, dünyada yaşayan milyonlarca insan için değersiz…

» Hikayenin Devamı

Et, soğan, domates, maydonoz… Yemek tarifi vermiyorum, dürümün içinde olabilecekleri sayıyorum. Öğrencilik hayatı, çoğu zaman “Alo paket hattı“na başvururuz. Dürüm de siparişlerimizin vazgeçilmezidir.

“Abi bana tek levaş, soğanlı bi’ adana gönder ya. Yanında da ayran olsun be abi, tamam abi adresi veriyorum…”

Hooop yarım saate gelir dürümünüz, yersiniz afiyetle.

Şimdi öğrencilik hayatı dedim de, alkol girmeyen eve kimse girmez zaten. Bi’ de boş içki şişeleri atılmaz bi’ süre evden, öyle koleksiyon yapılır.

» Hikayenin Devamı

Yalnızlık zor zanaat vesselam. Özlüyor insan bir insan sesini. Telefonu çalsın istiyor bazen, bazen de kapısı sevilen bir dost tarafından. Eğlence deyince arkadaşlarımla birlikte içilen bir demlik çay geliyor aklıma, barlarmış, içkiymiş umrumda değil.

Şimdi dostlarımdan uzakta da olsam, yine de şanslı görüyorum kendimi. En azından Türkiye’de büyümüştüm, ekmeğimi paylaşmışlığım olmuştu birisiyle ve dostluk denen şeyi iyi biliyordum.

» Hikayenin Devamı