Sıkıntılı günler bunlar. Düzensizliğimin, çalışamamanın verdiği sıkıntı. Biliyorum kapılıp gideceğim final sonrası sessizliğe. Ama yine de çalışmak gelmiyor içimden.

Bir şeye karar verdim ben. Çalışma isteği belli bir felsefeye inanmaktan geçiyor. Bir şeyi ne için yaptığına inanmaktan geçiyor. Çoğu insanın adını bile duymadığı Mustafa İnan’ın düşüncesinden geçiyor.

”Bu işi neden yapıyorum ve ne yapmak istiyorum?” düşüncesini iyice idrak etmekten geçiyor.
Ve bunlara sahip değilseniz içinizden çalışmak, okula gitmek, hatta sınava girmek bile gelmiyor. Gereksiz olduğuna inandığınızdan belki de.

» Hikayenin Devamı

Ne kadar çok olaya, insana sessiz kaldınız? Hiç hatırlıyor musunuz? Çoğumuz belki sayısını bile hatırlayamıyordur.

Daha çocukken başlar sesiz kalmalar. Mahallede arkadaşınla maç yaparken çat, top Ayşe teyzenin camına denk gelmiştir. Evet pası belki sen atmışsındır ama camı sen kırmamışsındır. Tabi suç sana yüklenir. Bir sürü azar bi’ de üstüne dayak yersin anneden, sessiz kalırsın.

İlkokulda usluca dersini dinlerken birden bire arka sırandaki muzur arkadaşların kıyameti koparır. Pat hocadan bir tokat yersin. “Ama hocam ben bir şey yapmadım” desen de, o tokat yüzünde patlamıştır çoktan, sessiz kalırsın.

Bütün hafta deliler gibi o önemli sınava çalışmışsındır. Kağıtlar dağıtılır, sen harıl harıl soruları cevaplarken, sınav sonuna doğru yanındaki arkadaşın bir sorusuna cevap verdin diye. Hoca kağıdını alır ve sana sıfırı basar. “Ama hocam şey em küm” derken sen çoktan sıfırı almışsındır. Sessiz kalmışsındır.

» Hikayenin Devamı

Bundan tam 4 ay önce bir bankaya girip çalışmaya başladım. Zaten aslında asıl hayalim de hep bankada çalışmaktı. Gerçekleşti sonunda. Ama benim işe giriş aşamam herkesin yaşadığı gibi gerçekleşmedi diyebilirim.

Mülakat sırasında “Önceki işinizden niye ayrıldınız?” sorusuna verdiğim ilginç cevap herhalde benim ne kadar samimi olduğumu göstermiş olacak ki, insan kaynakları sonraki gün iş teklifi yaptı. Karşımdaki yetkilinin o sorusuna verdiğim cevap şuydu:

» Hikayenin Devamı