Yer yer yıkılmış o eski taş duvarın önündeyim yine. Bilirsin hani; deniz tarafında değil de, şu diğer taraftaki, kim bilir kaç yıl önce doğmuş ve artık neredeyse ölmeye yüz tutmuş olan yaşlı incir ağacının toz grisi dallarının uzandığı yerde.

Hala yapraklar var üzerinde, çoğu da yeşil üstelik. Ya da belki karanlıkta bana öyle görünüyordur. Yaprakların yanı sıra, kuşların delik deşik ettiği, iyice kararmış, kurumuş bir iki tane de incir sallanıyor galiba aralarda.

Yavaşça dokunuyorum, ayışığının aydınlattığı gri-mavi, ürkütücü, iskelet kemiklerine benzeyen çıkıntılarla dolu eklemli dallardan birine. Dokunduğum yerin altında yüzlerce yıllık yaşamın yorgun soluğunun dolaştığı, uçuk yeşil renkli bir nabzın atışını duyar gibi oluyorum.

» Hikayenin Devamı