Bu sabah da diğer sabahlar gibi tilkiler daha bakır kokarken uyanmıştı adam. Ağzında akşamdan kalma, alkolle ortaya çıkan bir çürüme kokusu ve içindeki nefretle, içini eriten nefretle açmıştı işte yine gözlerini.

Aynı dün ve ondan önceki gün ve daha önceki gün ve daha ve daha ve daha önceki uyanmaları gibi aynı kalafat yerine çekilmenin tarifsiz yıkıcılığıyla kalkıyordu yataktan. Kendine böyle uyanılan sabahların nedenini öyle çok sormuştu ki artık sormak bile içinden gelmiyor, yalnızca kalkıyordu adam. Ve nihayet kalktı, yüzüne birkaç damla su çarpıp, sigarasını yaktı. Kahvaltı niyetine ciğerleri çatlayıncaya dek öksürüp bir yudum su içti ve çıktı evden.

Durakta her zaman durduğu yerde, durak tabelasının asılı olduğu paslı demire sırtını dayayıp gözlerini, otobüsün geleceği yolun ufkuna serdi ve sessizce beklemeye başladı.

» Hikayenin Devamı

Yorgun bir şehir. Aslında yorgun bir şehir diye bir şey yok. Yorgun insanlar var, bu şehirde yaşayan. Ben de onlardan biriyim. Bedenim yorgun, beynim yorgun, gönlüm yorgun.

Sıkıldım artık insanlardan. Buradan. Her döndüğüm köşe başından. Bana her sabah selam veren simitçiden ve her akşam geçerken bana bakan o yaşlı adamdan. Kimse bende bir başkasını aramamalı artık. Ben o adamın torunu değilim. Ne de o benim dedem olabilir.

Sıkıldım insanlardan artık. Benim bedenime umarsızca, alkol kokusuyla dokunulmasından. Belki güzel bir söz duyarım sevdasıyla geçirdiğim saatlerden, günlerden hatta yıllardan. Üstelik hiçbir şey duymamaktan.

» Hikayenin Devamı

“Ulan herife bak, eylemsizlik prensibi ile insan onurunu aynı potada birleştirmeyi nasıl başarmış, yuh hayvanoğlu hayvan” demeden önce şu altta yazdıklarımı ve her zamanki gibi uzun yıllar boyunca yaptığım araştırmaların sonucunu okumanızı öneririm.

Bu eylemsizlik denen illet ilkokul hocamdan öğrendiğim kadarıyla maddelerin bulundukları hali koruma istekleridir. Yani duran bir madde durmayı, hareket halinde olan bir madde de hareketine devam etmeyi ister. E tabi bu onların en doğal hakkı, onlar da insan neticede.

Eylemsizlik prensibi kafalarında hala şekillenmeyenler için günlük hayattan bir örnek verelim;

» Hikayenin Devamı

Bu ayakkabıları kim çöpe atar ki. Gerçek bir ganimet bu güzel ayakkabılar. Ve bir güneş gözlüğü, kullanmaktan pek hoşlanmam aslında kendimi çok tuhaf hissediyorum güneş gözlüğü takerken, yine de almamda bir sakınca yok. Dibinde biraz bırakılmış kola şişesi, gazı hala kaçmamış.

İnsanlar çöpe hep pis şeylerin atıldığını düşünürler. Kapağı kapatılarak atılmış bu şişenin içindeki kola nasıl pis olabilir. Özellikle ayakkabılar daha giyilmemiş bile. Belki de kolanın kalanını içen aptala bu ayakkabılar hediye edildi, beğenmedi ve çöpe attı.

Dünya aptal insanlarla dolu. Başıma gelebileceğin en kötüsü de, beni en rahatsız eden aptal insan yine pencerede. Halbuki uyanmamış olacağını düşünerek erken gelmiştim bu sokağa. Geri dönsem iyi olur…

» Hikayenin Devamı

İsterik ve gizli sevişen bir kadın gibi boşalıyordu yağmur kentin üstüne. Kent, öyle yenik ve öyle teslim olmuş ıslanıyordu. Metruk bir evin tek kapı girişindeki saçağa sığınmış, ben de kent gibi yağmura teslim olmamak için, en azından burada ıslanmaya direniyordum.

Havada bir gerginlik vardı. Sanki koca kent geçici bir geri adım atmış ve tahammülünü zorlayan yağmurla hesaplaşmaya hazırlanıyor gibi bir his yaratıyordu insanda; boğuk ve sessiz.

Nem öylesine çıldırmış seviyeleri zorluyordu ki doğa; sanki kavganın namuslusunda geçerli olan, kadın ve çocuklar ve yaşlılar hariç olmak üzere ayracını yok sayıp, belden aşağıya vuruyordu.

» Hikayenin Devamı