İnsan denen hayvanın ilk ikisi dünyaya düştüler. Adem ile Havva.

İlk günlerinde elma olayı yüzünden birbirlerini biraz suçladılar, küs kaldılar. Konuşmadılar birbirleriyle. Başladılar gezinmeye.

Dolandıkça anladılar ki mekan şahane. Çiçek, böcek, kuş, et, süt, yumurta, ortalık yemyeşil. Bu vesileyle neşeleri yerine geldi.

Çevrede, ortamın güzelliğini paylaşacak bir insanevladı bulamayınca barışmaya karar verdiler. Havva parmaklarını birleştirip, küs yaptı. Adem bozdu. Başladılar sevişmeye.

» Hikayenin Devamı

“İnsanoğlunun tarihte yaptığı en büyük hata yerleşik hayata geçmek” derim dengemi yitirdiğimde.

Ne yapacaksın, ne güzel ağaç kavuğunda, mağarada sessiz sakin zararsızca eğleniyordun kendi kendine. Çıktın dışarı, çemberi yıktın, egoların çıktı sonra ortaya. Aşık oldun. Sevdin, sevildin dengeni yitirdin.

Oyuncağı oldun en çirkin oyunların, oynadın da çoğu zaman. Sıkılınınca oyundan, bir köşeye atıldın, kırıldın, kırdın da.

» Hikayenin Devamı

1. İnsan kendini beğenen bir yapıya sahiptir. Hep başrolde oynadığı için söylediği sözler beğenilmelidir.

Sosyal statüsünü sağlamlaştırma ya da geliştirme ihtiyacından dolayı kendini doğruluğun savunucusu sanar ve başlar kendince makul konuşmaya. Karşı tarafı ikna edemeyecektir ama aklı sıra kendisi çok kibar ve düşüncelidir.

Şöyle bir örnek verebiliriz: birisi bir fıkra anlatır, düzenli mastürbasyonunu aksatan diğeri de saçma salak doğrularla fıkrayı aşağılar, kişiye biraz daha duyarlı olması gerektiğini söyler. Fıkrayı anlatan şahıs - çok anlayışlı(!) olduğundan - özür diler.

» Hikayenin Devamı