Mezarlığın karşısındaydı evimiz. İki blok, dört kat, ön ve arka bahçeli apartman. İtfaiyenin yukarısı, Perşembe Pazarı’na varmadan. Oyun oynardık Allah’ın günü, toza çamura bulanırdık. Sonra akşam geç kalınca eve, korkardık içeri alınmamaktan.

Okula gitmezden önceleri gazoz kapağı toplardık arka bahçede ”Kutu kutu pense” oynar, aşırdığımız mezar taşı parçalarını öğütüp toz yapardık. Neden mi? İnanın hiç anımsamıyorum.

Televizyonda da illa ki Şirinler’e bakılır tabii. Susam Sokağı başlamış mıydı o zaman, hatırlamıyorum. He-Man vardı. Sonra İskeletor, Orgo, Atılgan… Ama en çok Hayvan Adam’dan korkardık.

» Hikayenin Devamı