Öyle anlarım olur ki, resmen küfrederim teknoloji denen her türlü aygıta. Bizi bu hayatttan soyutlayan aletlerden.

İlk kez televizyon çaldı hayatımızın önemli zamanlarını. Akşam olup ev halkı toplanmış, günün stresini atacaksın, eşinle, çocuğunla ya da bir dostunla paylaşacağın iki çift muhabbetin olacak ama araya bir flim ya da dizi girer, çalar seni dostundan ya da o anda yanında bulunan herhangibirini.

» Hikayenin Devamı

İnternetten alışveriş yaparken sanal kartımı kullanıyorum. Her siteden alışveriş yapmıyorum. Güvenilir siteleri tercih ediyorum. Ancak bilmediğim bir siteden alışveriş yapma gafletine düştüm.

Hızlı bir şekilde çiçek siparişi vermem gerekiyordu. Daha önce çalıştığım çiçekçide kısıtlı çeşitler vardı. Aklımda olan çiçek çeşidi sitede yoktu.

Hızlı bir Google aramasından sonra tıkladığım birkaç siteden birini seçtim. İstediğim gibi bir çiçeği bir sitedeki arama sayfasında buldum.

» Hikayenin Devamı

Senelerdir eve gelir gelmez açıyorum, beni dünyadan “koparan” aygıtı. “Bağlan” komutuna riayet ettiğin halde “kopmak” ne acıklı bir durumdur oysa.

Ne büyük özgürlükler veriyor sanal dünya insana. “Hadi, hadi!” diye nasıl da yüreklendiriyor. İnsan ne de güzel aşabiliyor haddini!

Kanlı, canlı hayatlarımızda tatmin olamamış egolarımız, nasıl da alenen, utanmadan tatmin edebiliyor kendini sanal dünyada. Hiç bilmediğimiz, tanımadığımız insanların yazılarımıza, şiirlerimize, yorumlarımıza vermiş olduğu (+) larla, gerçekte sahip olduğumuz (-) lerin üstünü ne de rahat örtüyoruz buralarda.

» Hikayenin Devamı

Çok uzun bir zaman olmadı tanışalı. 5 ay önce tuhaf bir şekilde başladık görüşmeye. İnternet’te tanışmıştık ve sonra telefonla görüşmeler derken yüzyüze görüşmeler oldu.

Hep kafası doluydu. Hep benle tanıştığı sıralarda ayrıldığı 2 yıllık sevgilisindeydi aklı. Hep onu anlatırdı bana gecelerce telefonda. Hep o gelirdi aklına bir yerlerde. Ama ben hep dinlerdim onu ve onu…

Rahatsız olmazdım ilk başlarda. Sonra ilerledikçe kıskanmaya başladım onu. Üzerinde baskı uygulamaya çalıştım. O kadar canı yanmıştı ki geçmişinde, istemiyordu ona baskı yapmamı. Hep aklı özgürlükteydi.

» Hikayenin Devamı

Bir gün MSN’de biri adresimi ekledi. Normalde asla kabul etmem tanımadığım adresleri ama şeytanın işi ya kabul ettim işte.

Konuşmaya başladık. Bir süre konuşmalarımız devam etti. Çocuk her gün MSN’de beni bekliyor, şifresini bana verip, onun adresine girmeme bir şey demiyor falan derken çocuk numaramı istedi. Ben de ara sıra açıp baktığım bi’ numaram vardı, onu verdim.

Konuşmaya başladık. Buluşmak istedi, ben de kabul ettim. “Pendik’te Liseli Park’ta, sabaha karşı 5′te bekle” dedim.

» Hikayenin Devamı