Kayıp gitti bütün hayalleri ellerinden. Ne yapmalıydı, ne yapılmalıydı ya da ne yapılması gerekiyordu; artık bilmiyordu, hiçbir şey bilmiyordu.

Defalarca denemişti ama olmuyordu. Lanet etti yaşamaya. Her sonucu öğrendiğinde biraz daha kaybediyordu umudunu, yaşamını, gerçeklerini, kendini.

Nasıl bir sistemdi, nasıl bir eğitim sistemiydi bu. Ne kadar çalışırsa çalışsın olmuyordu işte, yapamıyordu; hayallerini gerçekleştiremiyordu. Yitip giden sadece o değil, ailesiydi de. Ailesinin umutları, ümitleri ve artık senelerdir boşa gittiğini düşündükleri paraları…

» Hikayenin Devamı

Onunla ilk kez lise 2 de tanışmıştık. Aynı sınıfa düştüğümüzde gelip önüme oturmuştu. Ve hayatımda ilk defa o zaman görür görmez birinden hoşlanmıştım.

İlerleyen zamanlarda güzel bir arkadaş grubu kurmuştuk. Beraber yer, beraber içer her şeyimizi paylaşırdık ve grubumuzun içinde o da vardı.

Ben ondan gitgide hoşlanıyordum ve farkındaydım o da benden hoşlanıyordu, kaçamak bakışlarından belliydi bu.

Derste sürekli tipik okul muhabbetleri, küçük kağıtlarla notlaşır dalga geçerdik milletle.Bir gün hiç anlayamadığım bir nedenle kavga ettik ve aramız bir hayli bozuldu.

» Hikayenin Devamı

Kanlanmış gözlerinde büyüyen gözbebekleri dalgındı. Ne rüzgârın şiddeti kapatabiliyordu gözlerini ne de yüzüne kurşun gibi çarpan yağmur damlaları.

Elinde tuttuğu, babasından kalma soğuk kırkbeşliğin topuyla oynuyordu farkında olmadan. Evinin karşısındaki yanmayan sokak lambasının altında öylece dikilmiş duruyordu. Evine girecek ne gücü ne de cesareti vardı. Hem gidip de ne yapacaktı boş eve. Boş, bomboş kendisi gibi yapayalnız, sadece anıların yaşadığı bu eve girip de ne yapacaktı ki.

Geçen ay kanser hastası karısını kaybettiğinden bu yana bunu düşünüyordu sürekli. Hayatında ilk defa yalnız kalmıştı ama yalnızlığa dayanamayacağını uzun süredir biliyordu.

» Hikayenin Devamı

Sadece derinden gelen küçük bir ses olacaktı, bu dünyaya bırakacağı son eser. Yetmiş kiloluk etinin yere çarpması… Poffffff… Sonra sessizlik…

Daima kendinden çok uzak bulmuştu bu düşünceyi. Bir insanın bile bile kendi hayatını sona erdirmesini her zaman saçma, hatta yapılamaz bulmuştu. Peki şimdi…

Bu çatının kenarında otururken, yakasını kaldırdığı montunun yanından geçip, kulağını yalayan rüzgarın kendisi kadar gerçek ve soğuktu intihar…

» Hikayenin Devamı