İstanbul sen kokuyordu gelip geçtiğin gece, sonra her sokağında sana rastladım, martılar adını söylüyordu çığlıklarında. Her nefes alışımda kokunu çekiyordum adeta içime, sen gelip geçmiştin içimden. Ha ben, ha İstanbul… İkimiz de aşığın olduk, kör olduk, sağır olduk çünki sana aşık olduk.

Kör olduk, baktığımız her yerden sen çıkıyordun. Otobüslerin üstündeki devasa posterler sana aitti. Bilboardlarda sen vardın. Filmler seni oynuyor, reklamlardaki güzel kız sendin.

Meteoroloji bile yağmurun senin gözlerinden yağdığını söylüyordu. Ne Basra‘nın alçak basıncı, ne balkanların keskin soğuğu, sadece üzgün bakışın üşütüyordu bizi iliklerimize kadar. Körü körüne sevmiştik seni.

» Hikayenin Devamı

Mağazanın yüz metre önünde otopark her sabah park ettikten sonra otoparkçı Galip’in halini hatırını sorup geçiyorum mağazaya.

Mağaza İstanbul Aksaray’ın en işlek caddelerinden Millet Caddesi girişinde cep telefonu operatörlerinden birinin aktivasyon merkezindeyim.

Otoparka girip çıkarken karsındaki oto galeri dikkatimi çekiyor. Galerinin yazıhane bölümü duvardan duvara aynalarla süslenmiş, abartılı patron masası etrafında içine gömülecek şekilde deri koltuklar, yerlerde postlar serili; içeride hiç araba görmedim. Önüne konulan bir ya da iki araba birisine zaten sahibi biniyor. Üstlerinde satılık yazan bir etiket var o kadar.

» Hikayenin Devamı

Haziran 2004. Üniversitedeyiz işte. Sınıfımda bir kız var, gözleri cennet, saçları bir başak. Tatlı dilli, anlayışlı.

Her şey çok güzel olacak onunla diyorum ve çok sıkı olan dostluğumuzu aşka çevirmek için can atıyorum. Aklım, bedenim hep onunla. Olmazsa çok üzüleceğim, kaybetmek de çok daha ürkütücü.

Aralık 2004′te dayanamayıp açıldım. Aynı duyguları paylaştığımı öğrenince, kendime açılmadığım için çok da kızdım.

» Hikayenin Devamı

Yıllar önceydi. Babamı kaybetmiştim. Zaten babamı hiçbir zaman doğru dürüst görmemiştim ki. Benim doğumumdan yedi ay sonra ayrılmış annem ve babam.

Babam öldüğünde daha 14 yaşındaydım. Çocuktum ve insanlara çabuk inananlardandım. Okumadığım için çalışıyordum.

Annemin eski bir nişanlısı vardı. Bir gün İzmir’den İstanbul’a gelmişti. Adı Hasan’dı. Annemin;

» Hikayenin Devamı

Bence hayatımda yaptığım en büyük hata kendi yanımda olmaktansa başkalarının yanında olmayı tercih etmem. Bunu İstanbul’da yalnız kaldığımda, özlediğimde, özlendiğimde, vurduğumda, kırdığımda ve kırıldığımda müthiş anladım.

Sonra, yavaş yavaş kendi yanıma doğru ilerlediğimde duyduğum ilk cümle “Sevgi dilendim vermedin” oldu. Ardından “Sen zaten kimseyi takmazsın, kimseyi tanımazsın, bencilsin“e kadar uzanan sözleri duydum.

Şimdi anlıyorum ki, aslında ben onların yanında olduğum süreçte onlar da benim yanımda olduklarını sansalar da, biz asla yanyana olmamışız, olamamışız.

» Hikayenin Devamı